Toskania, jak wiele innych regionów Włoch, jest bogata w wulkany. Ostatnia erupcja w tym regionie miała miejsce w 1282 r. z wulkanu Larderello. Nad doliną d’Orcia góruje szczyt Amiata, to też dawny wulkan, ale jego ostatnia erupcja miała miejsce ok. 10 000 lat temu. Te dawne erupcje pozostawiły po sobie wiele formacji skalnych, w tym pokłady tufów, czyli fragmentów lawy zlepionej z piaskiem i żwirem. Tuf jest łatwą w obróbce skałą, stąd wiele miasteczek budowanych było na tufie i z tufu. W Toskanii takimi osadami jest chociażby Radicofani, Sovana czy Pitigliano, zwane z resztą miastem na tufie (la Citta del Tufo) 

O – Opiekun

Cyprysy to nieodłączny element i wręcz symbol toskańskiego krajobrazu. Od setek lat sadzone przy drogach i domostwach. O każdej porze roku stoją dumnie, stąd zwane są często opiekunami bądź strażnikami Toskanii. I coś w tym jest, gdyż system korzeniowy cyprysów jest bardzo rozległy, dzięki czemu utwardza podłoże i nie dopuszcza do osuwania się ziemi. 

S – Syndrom Stendhala 

Od setek lat Florencja zapraszała do siebie wybitnych artystów, którzy pozostawili po sobie światowy dorobek sztuki. Wysokie rody, w tym Medyceusze, zapoczątkowali wspaniałą kolekcję na najwyższym poziomie. Dzięki temu na 15 najczęściej odwiedzanych muzeów we Włoszech, 10 znajduje się we Florencji. Występuje tu najwięcej dzieł sztuki na kilometr kwadratowy, co jest rekordem światowym.
Oglądając te wspaniałe kolekcje i samą architekturę miasta możemy dostać drgawek, zawrotów głowy, przyspieszonego bicia serca, czy nawet halucynacje i omdlenia. Po raz pierwszy taką reakcję na mnogość cennej sztuki opisał w 1817 r. Stendhal. 150 lat później, współczesna medycyna zdiagnozowała i opisała tę przypadłość i nazwała ją Syndromem Stendhala. 

W 1996 roku, właśnie we Florencji, nakręcono horror pt. Syndrom Stednhala. 

K – Kąpiele termalne

Dawne wulkany (opisane pod literą T) dają o sobie znać do dziś w postaci, płytko występujących wód geotermalnych i ich źródeł na powierzchni. To właśnie w Toskanii, w 1934 r. powstała pierwsza elektrownia geotermalna na świecie. 

Wiele z tych źródeł wypływa na powierzchnię. Woda posiada około 37-40 st. C, czasami nawet około 50 st. C. Bogata jest w wapń, dzięki czemu przy jej wypływie tworzą się charakterystyczne białe formacje skalne, zwane trawertynem. Woda też posiada nieprzyjemny zapach, z powodu występowania siarki. 

W Toskanii jest pięć ogólnodostępnych źródeł termalnych, w których można zażywać lecznicze kąpiele. Oczywiście można się też wybrać do specjalistycznych hoteli SPA. 

A – Antyczne pamiątki

Co tu dużo pisać Włochy, w tym i region Toskanii, to jedna z kolebek cywilizacji. Do dziś w wielu miejscach widoczne są pozostałości po Etruskach, czy Imperium Rzymskim. Ciekawą pamiątką po antycznych czasach jest Droga umarłych i cmentarz etruski w miejscowości Pitigliano. Sam układ urbanistyczny starego miasta we Florencji pochodzi z okresu, kiedy stacjonował tu garnizon rzymski. Ciekawym miejscem jest także Volterra, gdzie stoją ruiny amfiteatru. 

N – Nektar bogów

Myśląc wino, często przychodzą nam na myśl Włochy, zwłaszcza region Toskanii, który posiada znakomite warunki do uprawy winogron. Jeżdżąc po Toskanii co krok mijamy setki większych i mniejszych winnic. Każde miasteczko chwali się swoim wyśmienitym winem: Vino Nobile di Montepulciano, Vino Brunello z Montalcino, Vino bianco di Pitigliano, Vino di Chianti, Vino via Santo di Siena, czy Vernaccia di San Gimignano. 

I – Idea

Florencją przez setki lat władał ród Medyceuszy, we krwi mieli miłość do sztuki, dzięki czemu do miasta i regionu sprowadzali wielu artystów i uczonych. Za czasów Lorenzo Wspaniałego w mieście wykiełkowała nowa idea, uciekająca od myśli średniowiecznej. Narodził się wtedy renesans, a Florencja uważana jest właśnie za jego kolebkę. Toskania bogata jest w zabytki z okresu renesansu, chociażby Pienza, gdzie powstał pierwszy renesansowy układ urbanistyczny.

A – Atelier

Toskania przyciąga turystów nie tylko pięknymi miastami, ale także wspaniałymi krajobrazami, które zachwycają o każdej porze roku. Nie bez przyczyny dolina d’Orcia wpisana została na listę UNESCO. Nie tylko turyści pokochali to miejsce, ale także artyści i filmowcy. Skały Balze, pod Florencją, zachwycały samego Leonarda Da Vinci i historycy sztuki uważają, że to je właśnie widać w tle jego obrazów, w tym Mona Lizy. Toskania od lat jest także tłem dla wielu filmów, najsłynniejszym jest chyba Gladiator i słynna scena bohatera idącego przez zboże (Pienza), czy Sagę Zmierzch (Montepulciano). Kręcono tu także Romea i Julię, Angielskiego Pacjenta, Włoskie Wakacje, czy Jamesa Bonda.

Zapraszam do zapoznania się 12 miejscami, które warto odwiedzić w Toskanii:
Toskania – co zobaczyć?

The post Toskania – ABC… first appeared on bylegdzie.pl.

Baszta Kaszana, zwana też wieżą prochową, posiada osobliwą nazwę, która wiąże się z ciekawym incydentem sprzed kilku stuleci. Legenda głosi, że podczas swojej warty, jeden z mieszczan niechcący potrącił swoją misę z gorącą kaszą. Okazało się, że niedojedzony obiad poparzył jednego z gryficzan, który “przypadkiem” próbował sforsować mury miejskie. Jego krzyk postawił całe miasto na nogi, co pozwoliło uchronić Trzebiatów przed najazdem wroga. Gryfice i Trzebiatów przez długie lata rywalizowały o dominację gospodarczą w regionie. Co roku w Trzebiatowie na pamiątkę tego wydarzenia organizowane jest Święto Kaszy. Na przykład w 2004 r. uczestnicy święta zjedli 732 kg kaszy, zdobywając przy tym rekord świata. 

2. Trzy gotyckie kaplice szpitalne

W Trzebiatowie zachował się wyjątkowy zespół trzech kaplic szpitalnych o rodowodzie gotycki. 

Kaplica św. Ducha

Najstarsza z nich to kaplica św. Ducha z XIII w. W 1534 r. w jej wnętrzach odbył się tzw. Sejm Trzebiatowski, na którym uznano, że kościół ewangelicki będzie głównym kościołem Pomorza Zachodniego. Pierwotnie katolicka, przez długi okres protestancka, a obecnie prawosławna, stąd często zwana cerkwią św. Ducha.

Kaplica św. Gertrudy

Kaplica św. Gertrudy pochodzi z XV w. Niegdyś wokół kaplicy mieścił się cmentarz miejski, stąd zwana była kaplicą cmentarną. Obecnie służy kościołowi greckokatolickiemu.

Kaplica św. Jerzego

Kaplica św. Jerzego pochodzi z XIV w. Służyła szpitalowi dla trędowatych, stąd zbudowana została poza murami miejskimi. W okresie reformacji służyła ubogim mieszkańcom Trzebiatowa, a następnie w XIX w. przebudowana na dom czynszowy.

3. Słonica Hensken – symbol miasta

Na ścianie bocznej kamienicy, znajdującej się na rynku pod numerem 26, znajduje się jedno z najbardziej niezwykłych zabytków miasta, jak i w ogóle Polski. W 1914 r. podczas remontu odkryto pod warstwą tynku sgraffito z 1635 r. Przedstawia ono słonicę Hansken, która razem z cyrkiem jeździła po Europie. Robiła ówcześnie wielką furorę. Celebrytkę na jednym ze swoich szkiców umieścił Rembrandt. 

Trzebiatów wykorzystał wizerunek słonia i umieścił go w swoim logo, hasłem miasta jest “Miasto Słonia”. Znajduje się tu także szlak słonia, z ciekawymi tablicami i zadaniami dla dzieci. Na wjeździe do miasta od strony Koszalina powstało też współczesne graffiti z wizerunkiem Hansken. 

4. Secesyjny most

Nad rzeką Regą w drodze na dworzec kolejowy można zobaczyć wyjątkowy secesyjny most z 1905 r. Balustradę zdobią motywy ryb i trójzębów nawiązujących do wody, która pełniła ważną rolę w historii miasta.

5. Latarnia morska?!

Nad miastem góruje wieża kościoła pw. Macierzyństwa NMP. W średniowieczu ta 90 metrowa wieża pełniła rolę latarni morskiej. Mimo, że wieża ta oddalona jest o 10 kilometrów od linii brzegowej, to do dziś jest charakterystycznym punktem nawigacyjnym dla wilków morskich. W ⅔ wieży znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się wspaniały widok na okolice. Na wieży znajdują się także wyjątkowe dzwony. Bezimienny dzwon z 1399 r. jest jednym z najstarszych w Polsce, a dzwon “Maria” z 1515 r. waży 3,7 tony, co czyni go jednym z największych na Pomorzu.

6. Sanktuarium Maryjne

Sam kościół pochodzi z XIV w. Obecnie wewnątrz dominuje wyposażenie neogotyckie. Warto zwrócić uwagę na płyty nagrobne (najstarsza z 1382 r.) oraz na dawne drewniane oparcia krzeseł z XVI w. Oparcia te posiadają rzeźbienia i inskrypcje z scenami biblijnymi, bądź przedstawiającymi codzienne życie danego cechu. Jedno z oparć wieńczy rzeźba słonia, prawdopodobnie został on dodany do samego oparcia w późniejszym okresie. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej pędzla Ernesta Degera. Od lat wizerunek ten przyciąga rzeszę pielgrzymów. Godnym uwagi jest fakt, że w 2006 r. obraz został koronowany, a cały kościół zaczął pełnić rolę sanktuarium. 

7. Pałac

Jednym z najokazalszych zabytków Trzebiatowa jest pałac. Pierwotnie stał tu niegdyś klasztor Norbertanek, pozostałością po tej gotyckiej budowli jest małe okienko zakończone łukiem. Po sekularyzacji klasztoru książęta pomorscy z rodu Gryfitów przebudowali obiekt na renesansowy pałac. To zacne założenie często zmieniało właścicieli. Zmieniał się także wygląd pałacu, obecna klasycystyczna bryła pochodzi z końca XVIII w. W pałacu urodził się późniejszy król Fryderyk I Wirtemberski i arcyksiężna Elżbieta Wirtemberska, a dzieciństwo spędziła caryca Maria Fiodorowna. Obecnie w pałacu mieści się Trzebiatowska biblioteka i ośrodek kultury.

8. Ratusz

Trzebiatowski ratusz to obiekt z XV w., ok. 1700 r. przeszedł gruntowną przebudowę w stylu barokowym. Na szczęście na jednej ze ścian widać pozostałości gotyckie. Nie widać tego z zewnątrz, ale ratusz posiada niewielki dziedziniec. Jest to jeden z największych ratuszy na Pomorzu. 

9. Miasto Czterech Kultur

Trzebiatów, jak na niewielkie miasto posiada o wiele więcej do zaoferowania. Przenikają się tu wszystkie style architektoniczne, charakterystyczny jest gotyk i secesja. Trzebiatów posiada także bogatą historię wyznaniową. Spacerując po mieście warto zwrócić uwagę także na szereg secesyjnych i eklektycznych kamienic z przełomu XIX i XX w. Przy ul. II Pułku Ułanów znajduje się kościół ewangelicki pw. św. Jana, zespół koszar wojskowych z ciekawą bramą wjazdową oraz okazały spichlerz z 1850 r., a nad rzeką Regą zespół elektrowni wodnej.

Trzebiatów – oficjalna strona miasta: www.trzebiatow.pl

Więcej ciekawostek w zakładce #wpogonizaciekawostką

The post Trzebiatów – co zobaczyć? first appeared on bylegdzie.pl.

1. Dziwnów nad Dziwną

Dziwna to nazwa jednej z trzech cieśnin, która łączy Zalew Szczeciński z Bałtykiem. Pozostałe dwie to Piana, znajdująca się na terytorium Niemiec oraz Świna, nad którą leży m.in. Świnoujście. Dziwnów i Dziwnówek wzięły swą nazwę właśnie od tej cieśniny. Często mówi się rzeka Dziwna, gdyż jest to deltowa odnoga Odry. 

• 1243 r. – pierwsza wzmianka o Dziwnowie dotyczy istniejącej tu komory celnej, która pobierała cła od statków przepływających przez cieśninę.
• Koniec XIII w. – dochodzi do zamulenia wód, przez co statki wybierają Świnę jako nowy i główny trakt żeglowny i tak jest do dziś. Dziwnów traci na znaczeniu, aż do XIX wieku.
• Na przełomie XIX i XX wieku dokonano przekopu Dziwny, skracając jej drogę do Bałtyku. Dawne koryto, widoczne do dziś w terenie, zwane jest jeziorem Martwym, bądź Martwą Dziwną. 
• Lata 50. XX w. to budowa nowego portu i budynków przetwórstwa rybnego Belona. Okres ten to także budowa pierwszego mostu w miasteczku łączącego stały ląd z wyspą Wolin. Most był drewniany i posiadał element zwodzony. W 1994 r. zbudowano nowy betonowy most z podobnym zwodzonym przęsłem, który zachował się do dziś. 

2. Uzdrowisko – Kurhaus (największy dom zdrojowy nad Bałtykiem)

W XIX w. wybrzeże Bałtyku zyskuje na popularności jako dobre miejsce na wypoczynek. Bliskość Berlina i Szczecina wpływają na rozwój małych osad rybackich nad Zatoką Pomorską. W 1844 r. w Dziwnowie powstaje pierwszy dom wczasowy. Rozwojowi miasteczka sprzyja odkrycie wód solankowych, dzięki którym Dziwnów staje się uzdrowiskiem. W 1890 r. w centrum powstaje okazały dom uzdrowiskowy Kurhaus, który szybko staje się wizytówką regionu. Był to ówcześnie największy obiekt zdrojowy nad Bałtykiem, elewacja frontowa liczyła 117 metrów długości, obiekt mógł pomieścić 250 kuracjuszy. Powstał także park zdrojowy, zadaszona promenada i własne molo z kąpieliskiem. W 1913 r. Dziwnów nawiedza straszliwy sztorm, wysokie fale niszczą kąpielisko, a tzw. cofka na Dziwnej zalewa od południa dom zdrojowy. Straty są na tyle wielkie, że właściciel decyduje się n rozbiórkę obiektu. Do dziś zachowała się tylko ciekawa roślinność w parku oraz układ promenad wzdłuż Bałtyku. 

3. Koszary i…

W latach 30. XX wieku w Dziwnowie, na wyspie Wolin, utworzono koszary wojskowe, gdzie stacjonowały m.in. wojska spadochronowe. Ulokowanie wojska przyczyniło się oczywiście do rozwoju miejscowości i nowych miejsc pracy, stało się także swoistą atrakcją turystyczną, gdyż kuracjusze chętnie obserwowali podniebnych skoczków lądujących np. na plaży. Podczas drugiej wojny światowej, a raczej pod jej koniec, Dziwnów stał się ważnym celem w drodze na Berlin. W 1944 r. koszary zostały zbombardowane przez samoloty alianckie, a w 1945 r. zdobyte przez wojsko polskie.

4. … i historia greków

Po wojnie ulokowano tu polskie wojsko ludowe, a jeden z budynków przerobiono na tajny  szpital polowy nr 250. 25 lipca 1949 r. trafił tu pierwszy transport rannych żołnierzy Greckiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej – ELAS z okresu wojny domowej. Do listopada 1950 r. przez szpital ten przewinęło się ok. 2500 żołnierzy i ich rodzin. Lekarze prowadzili wtedy nowatorskie techniki leczenia. Nie udało się uratować jedynie 27 osób, na terenie wojskowej jednostki do dziś w miejscu ich spoczynku znajduje się obelisk upamiętniający ich losy. Po likwidacji szpitala pod koniec 1950 r. część chorych i kadrę lekarską przeniesiono do nowo utworzonej Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Co roku w Dziwnowie odbywa się Dzień Grecki, podczas którego zjeżdżają się potomkowie wyleczonych tu osób. 

5. Aleja Gwiazd Sportu

Na ulicy Władysława Rymonta (między ul. Mickiewicza, a ul. Sienkiewicza) znajduje się Aleja Gwiazd Sportu. Umiejscowione są tutaj liczne postumenty na których znajdują się repliki medali i podpisy najlepszych polskich sportowców. Pierwsze medale zostały umieszczone tu w 2002 r. Od tamtej pory co roku latem odbywa się Festiwal Gwiazd Sportu, podczas którego odsłaniane są kolejne medale. Podczas tej imprezy organizowany jest także bieg “Cztery mile Jarka”, który upamiętnia urodzonego w Dziwnowie, polskiego mistrza w biegach Jarosława Marca. 

6. Trochę z historii Dziwnowa

• W XVII w., powstaje tu niewielki gwieździsty fort obronny. Mimo to nie powstrzymuje szwedów przed najazdem na pomorze. Szwedzi odbudowują fort i utrzymują go do 1677 r. Fort ulega pod wpływem czasu i ulega zniszczeniu do dziś nie ma śladu po tej budowli.  
• Niegdyś istniały oddzielne wsie Dziwnów Górny, Dziwnów Dolny i Dziwnów Zachodni, dopiero na początku XX w. dochodzi do połączenia ich w jeden organizm, a dopiero w 2004 r. Dziwnów zyskuje prawa miejskie. 
• W Dziwnowie znajdują się dwa obiekty wpisane do rejestru zabytków, są to wille na Mickiewicza 3 i na Parkowej 5. 

7. Skwer przyjaźni

W parku miejskim znajduje się Skwer Przyjaźni. Postawiono tam unikatowy pomnik upamiętniający miasta partnerskie Dziwnowa. I tak Gorzów Wielkopolski reprezentuje znajdujący się w szklanej gablocie żużlowy motocykl Gorzowskiej Stali, Sosnowiec reprezentują dwa górnicze wózki z węglem, a niemieckie miasto Werneuchen reprezentuje metalowe drzewo lipy, które jest nawiązaniem do herbu miasta.

8. Pozostałe atrakcje

Pozostałe atrakcje miasta to: falochrony, port jachtowy, dawna zabudowa, pomnik-kotwica upamiętniający rybaków, którzy nie wrócili z morza. Przy wielu atrakcjach znajdują się tablice informacyjne oraz zorganizowana została gra miejska “Dzwinów4FUN”, dzięki specjalnej aplikacji i fotokodom czekają na nas ciekawe zadania, przybliżające historię i życie nad Dziwną. 

9. Dziwnówek, czyli dawny Mały Dziwnów

Dziwnówek zwany był Małym Dziwnowem, bądź Leśnym Dziwnowem. Swoją historią sięga XVI w., kiedy to istniała tu karczma o znaczeniu regionalnym. Do XIX w. ludność zajmowała się rybołówstwem. Od XIX w. rozpoczęła się historia letniskowa i uzdrowiskowa.

9a. Mleko z latarni morskiej

W samym centrum, przy głównej drodze stoi charakterystyczna latarnia morska. Nie jest to oryginalna budowla służąca do nawigacji statków, a raczej można by powiedzieć replika. Latarnia ta została zbudowana w latach 70. XX w. specjalnie do popularnego programu telewizyjnego “Teleturniej Miast”. Program nagrywany był w Kamieniu Pomorski, gdzie pierwotnie została zbudowana przez tamtejsze zakłady mleczarskie. Po programie gmina Dziwnów postanowiła przenieść latarnie do Dziwnówka, gdzie sprzedawane były produkty mleczarskie tutejszym turystom. Obecnie latarnia jest częścią baru. 

9b. Wydobycie kredy

• Dawny Kalkberg (po polsku Wapienna Góra, Wapno) to nieistniejąca już wieś między Dziwnówkiem, a Łukęcinem. Znajdowało się tu kilkanaście domów, które zostały doszczętnie zniszczone podczas działań wojennych w 1945 r. Dziś w lesie można znaleźć pozostałości po fundamentach ówczesnych zabudowań.
• Nazwa wsi wywodzi się od pokładów kredy. Przywędrowała ona tu w ramach tzw. powarku, czyli zespołu skał przeniesionych tu przez lądolód. Na przełomie XIX i XX w. mieszkańcy Wapiennej Góry wydobywali stąd kredę. Do dziś doskonale widać w terenie wyrobiska. W jednym z nich znajduje się wychodnie tych skał, a wprawne oko może dostrzec ciekawe skamieniałości. 

9c. Dawne schrony na klifie

Klif w Dziwnówku. Od 2017 r. tutejszy klif objęty został ochroną rezerwatową. Nie jest on jakiś imponujących rozmiarów, za to porasta go cenna dla wybrzeża flora. Spacerując po plaży można dostrzec betonowe konstrukcje zatopione w klifie. Są to pozostałości po schronach i umocnieniach obronnych zbudowanych w latach 50. XX w. w celu potencjalnego ataku Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. 

9d. Zegar słoneczny

W Dziwnówku warto zwrócić uwagę także na zegar słoneczny, który ponoć jest jednym z pięciu tego typu zegarów na świecie. Gnomon rzuca swój cień na specjalną wstęgę, której ustawienie wymagało dokładnych obliczeń matematycznych. 

9e. Pozostałe ciekawostki o Dziwnówku

Mamy tu także kościół pw. św. Maksymiliana Kolbego, przed którym znajduje się nieoficjalny herb letniska. Za kościołem znajduje się mała przystań dla łódek pływających po zatoce Wrzosowskiej. Przy rondzie znajduje się natomiast pomnik upamiętniający żołnierzy, którzy przegnali stąd niemiecką armię w marcu 1945 r. Walczył tu wtedy m.in. Wojciech Jaruzelski, ówcześnie jako podporucznik i dowódca oddziału zwiadowczego. 14 marca 1945 r. polscy żołnierze zorganizowali na plaży uroczystości zaślubin Polski z Bałtykiem. Przy plaży w centrum letniska stoi dawna wieża obserwacyjna tzw. POWT (Punkt Obserwacji Wzrokowo Technicznej), wieże te budowany były w latach 50. XX w. w ramach ochrony polskiego wybrzeża.

Jeżeli zainteresowały was ciekawostki o Dziwnowie i Dziwnówku to zachęcam zapoznać się tymi z Łeby!

Jeżeli spodobał ci się ten tekst i jest ci pomocny w organizacji podróży, to może masz ochotę postawić mi kawę?

The post Dziwnów i Dziwnówek – co zobaczyć? first appeared on bylegdzie.pl.

Na parkingu były trzy auta i żadnego inkasenta. Tylko w budce KPN musiałem zostawić 6 zł. Ścieżka do wodospadu prowadzi wzdłuż potoku Szklarki. Mimo, że dojście zajmuje kilka minut, po drodze można już podziwiać lodowe atrakcje. Na pobliskich skałach tworzą się różnej wielkości sople, miejscami tworząc, może zbyt górnolotnie mówiąc, lodospady. W dwóch miejscach zamarzające wysięki wody zajmują część ścieżki spacerowej, na szczęście wysypana jest ona żwirem, który zapobiega wywrotkom. Zawsze można złapać się też barierki. Zanim dojdzie się pod sam wodospad, najpierw po prawej mija się Schronisko PTTK Kochanówka. Swoją historią sięga 1868 r., kiedy to postawiono tu gospodę. Obecny kształt to efekt licznych przebudów. Jeżeli ktoś się zmęczył tymi kilkoma minutami marszu może zawsze tu odpocząć i zregenerować siły. Zaraz za schroniskiem po wejściu po paru schodkach naszym oczom ukazuje się w pełni wodospad Szklarki. A raczej to co w takie zimowe dni można zobaczyć, czyli śnieg i lód. Zero wody. To znaczy zero wody w stanie ciekłym. Ale to właśnie było moim celem obejrzeć zamarznięty wodospad.

#bylefakty

Wodospad Szklarki ulokowany jest 520 m n.p.m. Swoją nazwę wziął od przepływającego tu potoku. Woda spada tu z wysokości 13,3 metra w dół, co czyni go drugim co do wielkości wodospadem w polskich Karkonoszach. U góry wodospad ma 15 metrów szerokości i zwęża się ku dołowi, tworząc charakterystyczny kształt przypominający lejek. Skoncentrowanie wody sprzyja do tworzenia się dość głębokiego kotła eworsyjnego. Na lewym brzegu progu skalnego można zauważyć spore marmity, czyli naturalne zagłębienia w litej skale, które świadczą o erozyjnej działalności wody, oraz o niegdyś innym kształcie kaskady. Wodospad znajduje się także w wąwozie Szklarki co uatrakcyjnia otoczenie. Pierwsze wzmianki o wodospadzie pochodzą już z średniowiecza. Często w dawnych księgach można znaleźć szkice tej naturalnej atrakcji. W XVII w. niejaki Witriolejni Preller wybudował pierwszy szlak do wodospadu. W XIX w. powstała gospoda, dzięki której zwiększył się ruch turystyczny. W XX w. część doliny łącznie z wodospadem zostało włączone jako enklawa do Karkonoskiego Parku Narodowego.

Dla turystów została stworzona niewielka platforma widokowa. Warto dodać w tym miejscu, że trasa od parkingu do platformy jest możliwa do przejechania wózkiem inwalidzkim czy dziecięcym. Po wejściu na platformę można by zacytować klasykiem „Biało dość” (https://www.youtube.com/watch?v=PVbtP2oLII4). Cały wodospad był pod lodem i przysypany jeszcze śniegiem. Większe wrażenie robiło otoczenie, które rzeczywiście też było oblodzone. Liczne sople stworzyły ciekawe struktury i kształty. Dla sprawniejszych, zwłaszcza zimą istnieje możliwość zejścia po kamieniach nad sam potok, aby móc stanąć bliżej wodospadu i lepiej cieszyć się tą zimową scenerią. Mimo braku treków udało mi się bez przygód zejść niżej i sfotografować te lodowe rzeźby. Ponieważ jak już zapłaciłem 6 złotyszy to postanowiłem pójść szlakiem dalej i poczerpać jeszcze energii z gór. Szlak od razu wiedzie po kamiennych stopniach, więc szybko doszedłem do wniosku, że jednak nie mam najlepszego obuwia. Udało mi się tylko dojść na szczyt wodospadu. Tu też było biało, zero wody, wszystko pod grubą warstwą lodu.

#wpogonizaciekawostka

W XIX w. właściciel schroniska uatrakcyjniał pobyt nad wodospadem. Zbudował on bowiem system spiętrzania wody przy progu wodospadu. Gdy turyści uiścili odpowiednią opłatę, odsuwał on kamień, a woda w znaczącej ilości z impetem spadała w dół, często ochlapując gapiów. Po objęciu wodospadu ochroną przyrodniczą zaprzestano tego procederu. Podobny efekt działa do dziś w czeskim skalnym mieście.

No nic moje oczekiwania się sprawdziły i nie zawiodłem się. Mimo, że spędziłem tu jakieś 20 minut to moje oczy i dusza zdążyły nacieszyć się widokami i górskim klimatem. Wodospad Szklarki pewnie piękny jest o każdej porze roku, więc jak tylko będziecie przejazdem to zatrzymajcie się i popędźcie nad wodospad. Nie tylko samochodem można się tu dostać. Przez wodospad wiedzie czarny szlak Okrężny wokół Szklarskiej Poręby i niebieski z Piechowic do schroniska PTTK „Pod Łabskim Szczytem”.

The post Wodospad Szklarki – byle pod lodem. first appeared on bylegdzie.pl.