Dojazd

Wąwóz Avakas znajduje się niedaleko miasta Peja, około 22 km na północny-zachód od Pafos. Przy wejściu do wąwozu znajduje się parking z toaletą, tablicami informacyjnymi i miejscem odpoczynku. Często można też spotkać sklepik obwoźny z lodami i zimnymi napojami. Niestety dojazd do parkingu poprowadzony jest drogą szutrową o dość nierównej nawierzchni. Wielu kierowców odradza w komentarzach jazdę, ale ja jechałem Toyotą Yaris i dało radę. Zawsze można zostawić auto pod lokalną cerkwią, przy której kończy się droga asfaltowa i kolejne 1,5 km przejść pieszo.
Istnieje także inna możliwość dojazdu od strony północnej, od wsi Arodes i wejście do wąwozu od górnej jego części. Propozycja ta jednak polecana dla samochodów 4×4 albo o wysokim zawieszeniu.

Trasa

Większość osób wybiera opcję wejścia do wąwozu, przejścia jego najciekawszy fragment i powrót tą samą drogą. Taka trasa zajmuje około 3-4 km w obie strony (zależy, kiedy uznasz, że już jest po najciekawszym fragmencie ;). Wyznaczona trasa w wąwozie liczy jednak 3 km w jedną stronę, a na końcu się okazuje, że można po łagodnym wzniesieniu wyjść z wąwozu i wrócić na parking drogą szutrową. My tak zrobiliśmy i całość wyszła nam 9 km trasy.

Wąwóz Avakas

Wąwóz Avakas to naturalnie wyrzeźbiony wąwóz w jasnej skale. Swoją nazwę zawdzięcza potokowi Avgo, które w tłumaczeniu oznacza dosłownie jajko. Ponoć w wąwozie swój dom znalazło wiele gatunków ptaków, których jajka uważane była za doskonały przysmak. Okoliczni mieszkańcy eksplorowali tutejsze skały także w poszukiwaniu plastrów miodu, które zwisały z górnych partii wąwozu.
Wąwóz na początku jest dość szeroki i biegnie szeroką drogą, z czasem droga zmienia się w jedną ścieżkę, a na trasie zaczynają się kamienie. Po około 800 metrach dochodzimy do najwęższego miejsca podczas wędrówki. Szerokość między wysokimi ścianami sięga nawet tylko 2 metrów. W jednym miejscu jeżeli spojrzymy do góry zobaczymy wielką skałę, która utknęła w wąskiej szczelinie i mimo jej wielkiej masy wisi nad nami. Ten wąski fragment liczy około 500 metrów, potem wąwóz się rozszerza, jest też dużo więcej roślinności i skał, po których prowadzi szlak.
W wąwozie kryje się wiele kóz, które mają tu dużo chłodniej niż na otwartej przestrzeni, często stoją na środku szlaku, ale jak coś to wiedzą i same odbiegają, dając nam możliwość przejścia. Jest też sporo jaszczurek, a jak będziecie mieli szczęście to spotkacie też harduna, największą na wyspie jaszczurkę. Lepiej się nie zbliżać, bo mieszkańcy wieżą, że potrafi odgryźć nos i nie tylko drodzy mężczyźni.

Porady

• Weź dobre obuwie, może nie jest to długa wędrówka, ale jak po górach. W wąwozie jest dużo kamieni, także ruszających się i śliskich, nie trudno o skręcenie kostki.
• Trzeba nasłuchiwać tego co się dzieje dookoła, w takich miejscach potrafią spadać na głowę kamienie, zwłaszcza jak jesteśmy w nim w trakcie i po silnych wiatrach czy deszczach. Do tego po ścianach wąwozu biegają wspomniane kozy, które mogą strącić w dół kolejne kamienie.
• Sprawdzajcie prognozę pogody, jeżeli przewidziane są długotrwałe opady deszczu bądź zbliżają się burze to nie wchodźcie do wąwozu. Powodzie błyskawiczne w takich miejscach to standard.
• Po okresie deszczowym w wąwozie mogą być miejsca, których nie przejdzie się suchą stopą.
• Mimo, że w wąwozie jest chłodniej to nie zapominajcie o zabraniu sporej ilości wody.
• Parking i wejście do wąwozu są darmowe.

Jeżeli mój wpis okazał się być przydatny i chcielibyście docenić moją pracę to chętnie napiję się wirtualnej kawki z Wami 🙂

The post Wąwóz Avakas. Cypryjska atrakcja first appeared on bylegdzie.pl.

K – Katedra

Katedra Kołobrzeska to symbol Starego Miasta. Jej monumentalność świadczy o dawnym znaczeniu i bogactwie miasta. Warto dodać, że Kołobrzeg to jedna z najstarszych diecezji katolickich w Polsce, która powołana została w 1000 r. na Zjeździe Gnieźnieńskim. Budowę obecnej świątyni rozpoczęto w XIV w., a ukończono dopiero po 200 latach. Niestabilne grunty powodowały często zapadanie się murów, co doprowadzało do licznych zmian projektowych. Stąd też zapadła decyzja o połączeniu dwóch wież, tworząc charakterystyczną monumentalną elewację. Wewnątrz do dziś można zauważyć, że prawe kolumny nawy głównej są odchylone od pionu o 60 cm. Katedra prawie doszczętnie została zniszczona w czasie II wojny światowej. Po odbudowie do lat 70. XX w. w nawie głównej znajdowała się ekspozycja Muzeum Oręża Polskiego.
Mimo potężnych zniszczeń wewnątrz zachował się szereg cennego wyposażenia. Najstarszym zabytkiem jest kandelabr z 1327 r. (jedyny w Polsce i jeden z pięciu gotyckich świeczników na świecie). Warto zwrócić uwagę też na: 4 gotyckie ołtarze (niegdyś było ich 22); stalle kanoników z XIV w. (najstarsze w Polsce); stalle radców miejskich; gotycką chrzcielnicę; żyrandole tzw. korony „Korona Schlieffenów” z 1523 r. i „Korona Holkenów” z 1420 r.
Pod ścianą znajdują się liczne płyty nagrobne, jedna z nich należy do Benedicta Adebara – niechcący zabił przyjaciela i mimo ułaskawienia sam poddał się karze śmierci. 

O – Oko, Morskie Oko

Na plaży, na wschód od mola można dojrzeć opuszczony budynek kąpieliska. Drewniana konstrukcja powstała w 1903 r. Było to pierwsze kąpielisko przeznaczone dla całych rodzin. Istniało tu 185 kabin i budynek restauracji. Po wojnie przebieralnie zostały przebudowane na pokoje gościnne, a całość zyskała nazwę Morskie Oko. W latach 90. XX w. rozebrano centralną część z restauracją ze względu na zły stan techniczny. Obecnie obiekt czeka na remont, aby znów mógł przyjmować gości. 

Ł – Łabędzie 

Na każdym kroku w Kołobrzegu możemy natknąć się na architektoniczne ciekawostki i sztukę uliczną. Warto zwrócić uwagę na parę łabędzi przy molo, mozaikę na elewacji Sanatorium Mewa V, krasnoludki na elewacji Poczty Polskiej, Pomnik Zaślubin Polski z morzem, pomnik turystki przy Rynku Starym, dawny pręgierz w ścianie ratusza z wizerunkiem buntownika Jakuba Adebara, wielkie krzesła z instrumentami przy Centrum Kultury, czy w końcu na… (patrz kolejna literka).

O – Ornitologia 

Od 2019 r. w Kołobrzegu spotkać można w różnych miejscach niewielkie pomniki mew, na wzór wrocławskich krasnoludków. Mewy w mieście zyskały nazwę Marianów, i tak spacerując po uzdrowisku możemy spotkać Mariana plażowicza, Mariana rowerzystę, Mariana luzaka i wiele innych. Chodzenie i szukanie kolejnych mew może być ciekawym sposobem na zwiedzanie Kołobrzegu, zwłaszcza dla dzieci.   

B – Bagno Solne

Od wschodu Kołobrzeg graniczy z użytkiem ekologicznym Ekopark Wschodni. Na obszarze ponad 385 ha ochronie podlegają bagna solne, które są ostoją chronionych gatunków ptaków. Występuje tu także wiele cenionych roślin, którym nie przeszkadza spore stężenie soli w wodach gruntowych. Warto dodać, że sól w bagnie nie pochodzi z morza, lecz licznie występujących podziemnych soczewek wodnych. Między plażą, a Ekoparkiem znajduje się ścieżka spacerowo-rowerowa z wieloma punktami widokowymi. 

R – Reduta

Pierwsze zabudowania twierdzy powstały w XVII w. na bazie istniejących średniowiecznych obwarowań miejskich. Następnie szwedzi, którzy zdobyli miasto w 1630 r. kontynuowali rozbudowę twierdzy stawiając nowe wały i bastiony ziemne. Największa rozbudowa twierdzy nastąpiła za czasów panowania księcia Fryderyka Wilhelma I, który postanowił bronić jedynego portu morskiego w Brandenburgii. Do XVIII w. powstał szereg obiektów obronnych, rozebrano wtedy też dawne mury miejskie i zbudowano system wodny, który pozwalał zalać łąki i pola wodami rzeki Parsęty. W XIX w. kiedy postawiono na rozwój uzdrowiska większość zabudowań obronnych i wałów rozebrano, pozostałe elementy przystosowano do funkcji uzdrowiskowych i turystycznych. Pozostałości twierdzy przydały się wojskom niemieckim podczas obrony Kołobrzegu w czasie II wojny światowej. Dziś fragmenty twierdzy możemy podziwiać przy Latarni Morskiej, w porcie jachtowym (Reduta Morast i Reduta Solna), w parku Dąbrowskiego (Luneta Lębork), przy ul. Fredry (Kamienny Szaniec i Fort Wilczy).

Z – Złoto Kołobrzeskie

Zanim Kołobrzeg stał się miastem uzdrowiskowym, to można by rzec, że był miastem przemysłowym, gdyż przez setki lat głównym cechem miasta było warzelnictwo soli. W dolinie Parsęty znajdowały się liczne źródełka, które posiadają aż 6 procentową zawartość soli. Wodę tę wlewano do tzw. checz, pod którymi rozpalano ogien, woda wyparowywała, a na dnie wielkich mis zostawała sól. Warzelnictwo soli w Kołobrzegu uprawiane było od VII do XX w. Na Wyspie Solnej znajduje się dziś jedyne ogólnodostępne źródło tej wyjątkowej wody. Ponoć solanka ta idealnie nadaje się do kiszenia ogórków, tutejsze gospodynie stosują ją od lat. Obok źródła, na tyłach Karczmy Solnej można zobaczyć dawne zabytkowe szopy warzelnicze. Dziś wiele uzdrowisk prowadzi swoje zabiegi na bazie tutejszych solanek. 

E – Elegancja 

Jak przystało na uzdrowisko nadmorskie, w mieście nie mogło zabraknąć eleganckich lokali, kąpielisk i domów zdrojowych. Niegdyś w samym centrum uzdrowiska stał Zamek Plażowy (Strandschloss), był to okazały gmach z salą widowiskową na 1000 osób. Obecnie w tym miejscu stoi Sanatorium Bałtyk. W XIX w. w parku zdrojowym działała nawet tężnia licząca 2 km długości. Po dawnym przepychu uzdrowiska zachował się chociażby tzw. bindaż grabowy, czyli tunel roślinny znajdujący się w Parku Zdrojowym. Niestety do dziś zachowała się nieliczna liczba budynków uzdrowiskowych zabytkowych. Do tych przedwojennych zalicza się sanatorium Jantar, Mewa I, III i IV oraz secesyjna Willa Fortuna.
Historyczne zdjęcia Zamku Plażowego na stronie fotopolska.eu

G – Główna atrakcja miasta 

Niewątpliwym symbolem Kołobrzegu jest latarnia morska. Ta obecna powstała w 1945 r., zaraz po wyzwoleniu miasta. Wcześniejszą wysadziły w powietrze wojska niemieckie, gdyż stanowiła doskonały punkt odniesienia dla wrogiego ostrzału. W ogóle pierwszy sygnał świetlny działał już w 1666 r. i znajdował się na wieżyczce budynku portu morskiego. Obecna latarnia została zbudowana w centralnym miejscu dawnych zabudowań fortu, jej monumentalna architektura wkomponowana w ceglane zabudowania forteczne jest także pomnikiem-symbolem zwycięstwa Polski nad wojskami niemieckimi. Latarnia ma 26 m. wysokości i udostępniona jest do zwiedzania. Wchodząc po schodach możemy przyjrzeć się dawnym szkicom i zdjęciom poprzednich stojących przy ujściu Parsęty latarni morskich. 

The post Kołobrzeg – ABC… first appeared on bylegdzie.pl.

Lesista Wielka i jej szczeliny wiatrowe 

• Lesista Wielka, jeden z wyższych szczytów Gór Kamiennych, posiada specyficzną budowę geologiczną, która sprzyja powstawaniu spękań i osuwisk. Dzięki temu ne jej zboczu powstały szczeliny. Różnica temperatur między wnętrzem szczeliny a otwartą przestrzenią powoduje ruchy powietrza, które natomiast tworzą charakterystyczne dudnienie. W dni zimne takie szczeliny robią wydech, a w gorące dni wdech. Szczeliny te znane już były w XV w., ale sławę zyskały w XIX i na początku XX w. Organizowane były nawet specjalne wędrówki turystyczne do szczelin. Po 1945 r. szczeliny zostały zapomniane, a szczeliny zarosły. Od pewnego czasu prowadzone są działania, które mają na celu oczyszczenie szczelin i stworzeniu bezpiecznej infrastruktury do ich podziwiania. 

Boguszów-Gorce i jego pierwszeństwa

• Obecne miasto powstało w 1973 r. z połączenia miasta Boguszów, miasta Gorce, osiedla przemysłowego Kuźnica Świdnicka i wsi Stary Lesieniec.
• Boguszów, najstarsza część miasta, swój rozwój zawdzięcza wydobyciu złóż srebra i ołowiu już od XIV w. W 1499 r. prawa uzyskał miejskie. Od XVIII w. po wyczerpaniu srebra i ołowiu, zaczęto wydobywać węgiel, co ciekawe jeden z szybów znajdował się na rynku głównym. 
• Boguszowsko-Gorcowskie pierwszeństwa:
  • W latach 20. XX w. powstało tu pierwsze na Dolnym Śląsku kasyno.
  • Przez miasto przechodziła pierwsza na Śląsku zelektryfikowana linia kolejowa na odcinku Szczawienko-Mezimesti.
  • W skali świata, powstał tu pierwszy piec koksowniczy z komorami regeneracyjnymi.
  • powstaje pierwsze na Dolnym Śląsku Koło Przyjaciół Biblioteki
  • powstała pierwsza na Dolnym Śląsku „Izba pamiątek regionalnych” w Starym Lesieńcu
  • powstał pierwszy na Dolnym Śląsku wiejski „Dom Książki” i Klub-Czytelnia „Ruch”
• Rynek i zabytkowy barokowy ratusz wiodą pierwszeństwo w byciu najwyżej położonym rynkiem i ratuszem w Polsce. Oba leżą na wysokości 592 m n.p.m.

Chełmiec i źle zmierzona wysokość

• Druga co do wysokości góra Gór Wałbrzyskich. Niegdyś podawano, że wysokość góry to 864 m n.p.m., gdyż punkt triangulacyjny z niewiadomych przyczyn umieszczono na szczycie wieży widokowej. Wtedy to też, góra została wpisana na listę Korony Gór Polski. Po prawidłowych pomiarach wychodzi, że o 3 metry wyższa jest góra Borowa. 
• Chełmiec posiada charakterystyczny kształt kopuły. Przy dobrej pogodzie widoczny jest z oddalonego o 70 km Wrocławia. 
• Administracyjnie cała góra położona jest w mieście Szczawno-Zdrój. 
• W XIX w. zbudowano wieżę widokową stylizowaną na kamienną ruinę. Dziś zarządzana jest przez Amatorski Klub Radiokomunikacyjny.
• Po wojnie istniała tutaj drewniana wieża radiowa, której celem było zagłuszanie fal Radia Wolna Europa. Obecnie stoją współczesne wieże radiowo-telewizyjne. 
• Krzyż Milenijny, odsłonięty w 2000 r., jest najbardziej charakterystycznym obiektem na szczycie, mierzy sobie 45 metrów wysokości, jest też ostatnim punktem Drogi Krzyżowej Trudu Górniczego.  
• W 2004 r. zorganizowano tu mistrzostwa Europy w kolarstwie górskim w kategorii downhill.

Borowa, najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich

• najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich mierzy 853 m n.p.m. Znajduje się w tzw. paśmie Gór Czarnych i właśnie dawniej nosił nazwę Czarna Góra, nazwa pasm pochodzi od barwy skał powulkanicznych. 
• Góra nie jest zaliczana do Korony Gór Polski, mimo, że jest najwyższa. 
• Na szczycie znajduje się współczesna 16 metrowa wieża widokowa, z której roztacza się widok na okoliczne Góry i Wałbrzych. 
• Przez szczyt przebiega granica między dwoma miastami Wałbrzychem i Jedliną-Zdrój.

Waligóra z pięknym schroniskiem

• najwyższy szczyt Gór Kamiennych mierzy 933 m n.p.m. i znajduje się w tzw. Górach Suchych. 
• U podnóża znajduje się Przełęcz Trzech Dolin ze schroniskiem Andrzejówka. 
• W 1936 r. gościem schroniska była królowa Holenderska Wilhelmina.
• Schronisko znajduje się w ścisłej czołówce, ulubionych schronisk polskich turystów. 

Sokołowsko z wielkim Grunwaldem

• nazwa dawnego uzdrowiska pochodzi od nazwiska Alfreda Sokołowskiego, który na przełomie XIX i XX w. współtworzył tu uzdrowisko z inowacyjnym klimatycznym leczeniem chorób płuc. Na przykładzie Sokołowsko powstało Szwajcarskie Davos.
• We wsi znajduje się monumentalne Sanatorium Grunwald. Było to dawne sanatorium dr Brehmera, założyciela uzdrowiska. Zbudowane 1853 r. wzbudzał wielkie zainteresowanie. Charakterystyczna architektura, spowodowała, że mieszkańcy zaczęli nazywać budynek zameczkiem. Po wojnie nazwane Grunwald, niestety spłonęło w 2005 r.  
• We wsi za młodu mieszkał Krzysztof Kieślowski. Wspominając tę postać od lat organizowany jest festiwal filmowy. Powstała też fundacja Sztuki Współczesnej In Situ, która rozpoczęła remont dawnego sanatorium Grunwald, w którym ma zamiar umieścić Międzynarodowe Laboratorium Kultury wraz z Archiwum twórczości Krzysztofa Kieślowskiego.
• Sokołowsko stara się odzyskać status uzdrowiska. 
• W Parku Zdrojowym znajduje się zabytkowa cerkiew pw. św. Michała Archanioła z 1901 r., która zbudowana została dla kuracjuszy ze wschodu. Po wojnie została zapomniana, pełniła nawet rolę prywatnego domu. Kościół prawosławny dowiedział się o niej przypadkiem z gazet w 1989 r., dzięki im staraniom cerkiew wróciła do kościoła i przywrócono jej religijne funkcje. 

Zamek Radosno o krótkiej historii

• Zamek został zbudowany w XIII w. w celu ochrony tutejszego szlaku handlowego. W 1497 r. został zdobyty przez wojska króla Władysława Jagiellończyka i na jego rozkaz został od razu zniszczony. Od tamtej pory stoi w ruinie. Zachowała się tylko najstarsza część, cylindryczna wieża obronna, zbudowana z okolicznych melafirów. 

Zamek Rogowiec zbudowany bardzo wysoko

• Zamek zbudowano w XIII w. i po dwustu latach, tak jak Zamek Radosno, został zdobyty i od razu zniszczony. Do dziś zachowały się tylko zarys murów. 
• Jest to najwyżej położony Zamek w Polsce, gdyż leży na wysokości 870 m n.p.m. 

Dzikowiec na sportowo

• Dzikowiec to charakterystyczne wzniesienie w górach kamiennych, o wulkanicznym pochodzeniu. Panuje tu specyficzny klimat, który charakteryzuje się występowaniem tzw. mrozowiska. Zimne powietrze nie ma gdzie spłynąć, tworząc obszary o sporo niższej temperaturze niż otaczające go okolica.
• Na szczycie znajduje się wieża widokowa, jest także kolejka linowa, stok narciarski i liczne trasy downhillowe, przy sprzyjającej pogodzie odbywają się także loty paralotniarskie.

Rybnica Leśna z pięknym kościołem

• W Centrum Rybnicy znajduje się zabytkowy kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej. Drewniana świątynia pochodzi z przełomu XVI i XVII w. i posiada renesansowe wyposażenie. 

Gomólnik Mały ze statkiem UFO

• Gomólnik Mały mierzy 809 m n.p.m. i zbudowany jest z charakterystycznego dla okolicy melafiru. Na szczycie, na wychodniach skałach, umieszczono ciekawy taras widokowy, w kształcie spodka kosmicznego. 

The post Góry Wałbrzyskie i Kamienne – gdzie pójść? first appeared on bylegdzie.pl.

1. Florencja

• Miasto założone przez Juliusza Cesara, jako Fluentia (między dwoma rzekami). Dogodne położenie na szlaku szybko wzbogaciło miasto i zaczęto nazywać je Florentia, czyli miastem dobrobytu. Do dziś w siatce ulic można dojrzeć układ rzymskiego garnizonu.
• Od setek lat miastem władał ród Medyceuszy, którzy doprowadzili do bogactwa miasta. Niegdyś najbogatsze miasto świata. Lorenzo Wspaniały sprowadził do miasta licznych artystów i uczonych, którzy wychodząc poza ramy średniowiecznego myślenia rozpoczęli nową epokę zwaną renesansem. Florencja zwana jest kolebką renesansu.
• Trzech papieży pochodziło z rodu Medyceuszy.
• Podczas jednoczenia Włoch w XIX w. Florencja była stolicą przez 6 lat.
• Dialekt florencki stał się kolebką dzisiejszego j. włoskiego.
• W 1966 roku przez miasto przeszła wielka powódź, zalała też słynny most Ponte Vecchio (Stary Most, najstarszy w mieście, zwany też mostem złotników), przez co wiele biżuterii z tutejszych kramów trafiło do rzeki, możliwe, że do dziś jakieś złoto zalega na dnie rzeki Arno.
• Miasto co roku zarabia na turystach 2,5 mld € (⅓ dochodów miasta), od kwietnia do października w mieście jest więcej turystów niż mieszkańców, a mieszka tu ok. 330 tysięcy osób.
• Na 15 najczęściej odwiedzanych muzeów we Włoszech, 10 znajduje się we Florencji, występuje tu najwięcej dzieł sztuki na kilometr kwadratowy, co jest rekordem światowym.
• Syndrom Stendhala – objawia się on kołataniem serca, omdleniami, zawrotami głowy, halucynacjami. Spowodowane one są przytłoczeniem otaczającej cię sztuki. Stendhal opisał swoje przeżycia w 1817 r., ale dopiero w latach 70. XX w. zdiagnozowano i opisano tę przypadłość. W 1996 r. nakręcono we Florencji horror pt. Syndrom Stendhala.
• Kopuła katedry jest największą ceglaną kopułą na świecie.
• Fontanna dzika przy historycznej hali targowej, pieszczotliwie nazywana jest prosiaczkiem. Włożenie monety do jego pyszczka spełnia marzenie, a potarcie go od góry sprawia, że do Florencji się niedługo wróci.
• Pod domem Dante Alighieri, na jednej z kamiennych płyt jest wyrzeźbiona twarz pisarza.

2. Formacje Skalne Balze

• Miliony lat temu na tym terenie znajdowało się wielkie jezioro, na dnie którego osadzał się piach i muł. Po wypiętrzeniu się półwyspu Apenińskiego (Włoskiego „buta”) zaczęły działać procesy erozyjne, które uformowały dzisiejsze wychodnie skał osadowych.
• Już sam Leonardo da Vinci opisał zachodzący tu proces geomorfologiczny. Sam był zachwycony tym miejscem i wielu historyków sztuki uważa, że to właśnie te skały widać na wielu jego obrazach, w tym w tle Mona Lisy.
• Słowo Balze oznacza falbanki i przyznać trzeba, że taki kształt przypominają tutejsze formacje.

3. Montepulciano

• Palazzo Bucelli – u dołu elewacji tego pałacu można dojrzeć etruskie płaskorzeźby pochodzące z urn i płyt nagrobnych.
• Bravio delle botti – jest to nazwa święta miasta, które odbywa się w każdą ostatnią niedzielę sierpnia Główną atrakcją są wyścigi w toczeniu beczek z winem (ok. 80 kg). Niedaleko Porta al Prato widnieją linie startowe. Wyścig kończy się na głównym placu Piazza Grande, do pokonania jest dystans 1800 metrów, który wiedzie wąskimi drogami pod górę.
• W miejscowości tej kręcono film Sagę Zmierzch. W książce i w filmie występuje miasto Volterra,, którego władze nie zgodziły się na nakręcenie filmu, co było oczywiście strzałem w kolano. Dziś Montepulciano przyciąga tysiące wielbicieli tej sagi.
• Region słynie z wina Nobile di Montepulciano, jest to czerwone wino z aromatem fiołków – zostało „nobilitowane” w 1549 roku, gdy sommelier papieża Pawła III ogłosił je „najdoskonalszym winem, winem dla arystokracji”.
• W mieście znajduje się wiele piwnic winnych, po których organizowane są wycieczki z degustacją.

4. Pienza

• W Pienzie (wtedy o nazwie Corsignano) urodził się papież Pius II. Nie zapominając o swoim rodzinnym mieście, postanowił je przebudować i udoskonalić. Wszystko to w duchu nowej epoki renesansu. Niestety Pius II siedział na tronie piotrowym tylko 6 lat i nie do końca udało się przekształcić miasto. Zakłada się dziś, że jest to pierwsze miasto o renesansowym założeniu urbanistycznym, dzięki czemu zostało wpisane na listę UNESCO.
• Mimo renesansowej rozbudowy, papież Pius II zakazał przebudowy tutejszego kościoła, dzięki czemu zachował on swój oryginalny XV wieczny wygląd. Świątynia zbudowana jest na skale, która się osuwa. Wewnątrz kościoła widać liczne pęknięcia, sama absyda znajduje się niżej niż nawa główna. Oczywiście dziś przeciwdziała się dalszemu osuwaniu i dokładnie je monitoruje.
• W południowej części Pienzy znajdują się urokliwe uliczki: Miłości, Szczęścia i Pocałunku.
• Dogodne położenie na skale, powoduje, że słońce zalewa każdą część miasteczka, stąd zwane jest miastem światła.
• Obok katedry znajduje się pałac zbudowany dla Piusa II, wewnątrz jego muzeum.
• Pod murami miejskimi znajduje się kościółek z IX w., w którym ochrzczono Piusa II, wtedy Eneasza Sylwiusza Piccolomini.
• Miasto słynie z produkcji sera: pecorino di Pienza. Z czego ser nie pochodzi stąd. 50-60 lat temu dolina nie była atrakcją turystyczną i ludzie uciekali stąd. Rząd zaczął sprzedawać rolnikom tanio działki, dzięki czemu zaczęli ponownie się tu osiedlać sprowadzając ze sobą owce, a razem z nimi produkcję sera.

5. Droga Gladiatora

• Pienza przyciąga wielu turystów filmem Gladiator, który był kręcony na jego przedmieściach.
• Zejście do punktu widokowego jest strome, ile się zejdzie tyle trzeba potem wejść, lepiej założyć wygodne obuwie.
• Ponieważ miejsce jest ciągle rozdeptywane przez turystów, zaniechano sadzenia tu zboża, więc ciężko odtworzyć dziś scenę z filmu.
• W okolicy kręcono także „Romeo i Julia”, „Angielski Pacjent”, czy „Włoskie Wakacje”.

6. Forteca Radicofani

• Forteca zbudowana została w XII w., na miejscu dawnego zamku, na wulkanicznej skale bazaltowej.
• Posiada charakterystyczną wieżę, która widoczna jest z daleka i dla fanów Tolkiena przypomina tę z Władcy Pierścienia.
• Na wieży znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się wspaniały widok na okolicę, w tym na wygasły wulkan Monte Amiata.
• U podnóża fortecy znajduje się miasteczko Radicofani, które zbudowane jest z chropowatych ciemnych skał bazaltowych, co daje mu wyjątkowego uroku.
• Z miastem i fortecą związana jest postać Ghino di Tacco, słynnego toskańskiego rozbójnika, zdobywcy twierdzy w XIV w. Zwany jest też toskańskim Robin Hoodem.

7. Bagni San Filippo

• Region ten leży u podnóża wygasłego wulkanu Amiata, dzięki czemu pod ziemią zachodzą do dziś procesy termalne. Wiele gorących źródeł trafia na powierzchnię.
• To właśnie w Toskanii, w 1934 r. powstała pierwsza elektrownia geotermalna na świecie.
• W Toskanii jest pięć ogólnodostępnych źródeł termalnych, w tym właśnie Bagni San Filipo.
• Już Etruskowie wiedzieli, że te wody mają właściwości lecznicze.
• Służą w łagodzeniu objawów układu oddechowego, układu nerwowego, schorzeń stawów i problemów skórnych.
• Woda bogata jest w wapń i siarczany, stąd wydobywa się tu charakterystyczny zapach oraz tworzą się charakterystyczne białe formacje skalne, zwane trawertynami.
• Najgorętsze źródło ma tutaj 52 st. C, ale zostało ogrodzone siatką, w niższych partiach woda ma 37-40 st. C.
• Kręcono tu film „Cuda” z Monicą Bellucci.
• Po kąpieli na ciele pozostaje biały osad, a brakuje tutaj infrastruktury w postaci prysznicy.

8. Pitigliano

• Miasto zbudowane zostało przez Etrusków na tufie wulkanicznym. Z tej skały zbudowana jest też większość budynków w mieście. Tuf nie należy do stabilnych skał, przez co miastu grozi katastrofa budowlana. Wielu mieszkańców wyprowadziło się, a ich mieszkania stoją puste.
• Przez wieki miasteczko zamieszkiwane było przez sporą społeczność żydowską i dziś często nazywane jest Małym Jeruzalem.
• W XVI wieku powstała okazała cytadela oraz akwedukt, który doprowadza wodę na główny plac miasta.
• Warto wejść do katedry z XIII w. oraz zwrócić uwagę na Palazzo Orsini, w którym znajduje się lokalne muzeum.
• W północnej części głównego placu stoi pomnik chłopa z osłem jako symbol trudu pracy, który został wniesiony przez mieszkańców dla rozwoju miasta.
• Region słynie z produkcji wina Bianco di Pitigliano.
• Na zachodzie, u podnóża miasta ciekawe etruskie drogi prowadzące na cmentarz, stąd jej nazwa „droga umarłych”. Droga wykuta została w tufie, przy cmentarzu można znaleźć wnęki (groby) z VII i VI w. p.n.e.

9. Terme di Saturnia

• To tu Etruskowie zbudowali pierwszą osadę o nazwie Aurinia, następnie Rzymianie zmienili ją na Saturnia i zbudowali pierwsze budynki do wykorzystywania wód w celach zdrowotnych.
• W średniowieczu powiązano wody termalne z działaniem diabła, sam Dante w Boskiej Komedii opisał właśnie to miejsce w jednej z pieśni piekielnych.
• Woda ma zazwyczaj 37,5 st. C
• Wody służą w łagodzeniu objawów układu oddechowego, układu nerwowego, schorzeń stawów i problemów skórnych.
• Woda bogata jest w wapń i siarczany, stąd wydobywa się tu charakterystyczny zapach oraz tworzą się charakterystyczne białe formacje skalne, zwane trawertynami.
• Obok źródeł znajduje się restauracja i sanitariaty z prysznicami, dzięki czemu można się obmyć z osadu, który pozostaje na ciele.

10. Talamone

• Talamone to małe portowe miasteczko, zbudowane na skale.
• W najwyższym punkcie miasteczka znajduje się Rocca, twierdza z XIII w., rozbudowana w XV w.
• W mieście liczne restauracje, oczywiście z doskonałymi rybami i owocami morza.
• W Talamone kręcono film o Jamsie Bondzie „Quantum of solace”.
• Na cmentarzu przepiękne mauzoleum dawnego właściciela miasta.
• Z miastem związana jest postać Giuseppe Garibaldiego, bohatera narodowego, który zjednoczył Włochy.

11. Park Natury Maremma

• Wybrzeże Maremma to jedno z najdzikszych wybrzeży całych Włoch.
• Jest to pierwszy obszar w Toskanii, który został objęty ochroną przyrody.
• Obszar jest mało zagospodarowany turystycznie, możliwe, że przez złą sławę, którą rozpoczął już Dante pisząc, że to „gorzki i smutny region”.
• W parku spotkać można wolno biegające konie, krowy, jelenie oraz dziki, które są symbolem parku.
• Wieczorową porą można spotkać także jeżozwierza. Włochy to jedyny kraj w Europie, gdzie te zwierzęta żyją na wolności.
• W parku poprowadzone są szlaki piesze i rowerowe.
• Na wielu wzgórzach zachowały się średniowieczne wieże obronne.

12. Siena

• Legendarne miasto założone przez Seniusa, bratanka Romulusa założyciela Rzymu, stąd na wielu placach pomnik wilczycy karmiącej Romulusa.
• Siena przez setki lat walczyła o miano stolicy Toskanii z Florencją.
• 2 lipca i 16 sierpnia na głównym placu Del Campo odbywają się wyścigi konne Palio.
• Plac del Campo jest pochylony, aby woda spływała w jedno miejsce do kanału. Plac wyłożony jest cegłą i podzielony jest jasnymi pasami na 9 części, na cześć Rady Dziewięciu, którzy rządzili miastem i zdecydowali o budowie placu.
• Obok ratusza wieża di Mangia, na cześć strażnika który przejadał od razu swoją pensję. Wieża ma 102 m wysokości, żeby przebić wysokością dzwonnicę katedralną. Siena popierała cesarstwo, a nie papiestwo, dlatego też przegrała z Florencją.
• Katedra to cudowny przykład gotyku, wymyślono rozbudowę katedry, by stworzyć największy kościół ówcześnie na świecie, ale budowę niestety przerwano. Do dziś zachowały się fragmenty rozbudowy, obecny kościół miał być transeptem.
• Wnętrze katedry robi piorunujące wrażenie, uwagę zwracają mozaiki na posadzce oraz wnętrze biblioteki. Przy zachodnim (bocznym) wejściu do katedry, na elewacji widnieje Magiczny Kwadrat, pięć słów które tworzą palindrom w dwóch płaszczyznach.
• Palazzo Salimbeni to siedziba banku, który działa nieprzerwanie od średniowiecza, jeden z najdłużej działających banków na świecie. Przed budynkiem pomnik pierwszego włoskiego ekonomisty.
• Bazylika św. Katarzyny, wewnątrz jest zabalsamowana głowa świętej.
• Warto spróbować słodkiego wina Via Santo i migdałowego ciasteczka riccirelli.

Broszura o Toskanii

Jeżeli jesteś zainspirowany wyjazdem do Toskanii, to mam przygotowaną broszurę z 20 miejscami z dodatkowo podanymi informacjami o parkowaniu i ich współrzędnymi. Wystarczy postawić mi kawę za 25 zł i w opisie napisać „Broszura Toskania”, a wspomnianą broszurę wyślę w formacie pdf do Ciebie.

Przykładowe strony broszury:

The post Toskania – co zobaczyć? first appeared on bylegdzie.pl.

Kalmar – rys historyczny

Kalmar niegdyś odgrywał bardzo ważną rolę w historii Szwecji. Znajdował się na granicy z Danią. Tutejszy zamek bronił regionu i przeprawy przez cieśninę Kalmarską, a w tutejszym porcie stacjonowały statki wojenne. Wszystko zmieniło się 13 lipca 1397 r., kiedy na zamku zawarto Unię Kalmarską, która zjednoczyła Danię, Szwecję i Norwegię oraz koronowano tu wspólnego władcę Eryka Pomorskiego. Stan ten utrzymywał się tylko przez ponad rok, ale już nic nie wróciło do poprzedniego stanu. Dania przekazała Szwecji Skanię, co spowodowało osłabienie znaczenia Kalmaru. Granica się przesunęła, a wraz z nią marynarka wojskowa. Na dodatek polski król Zygmunt III Waza zajął zamek na prawie rok, chcąc odzyskać prawa do korony szwedzkiej. Wszystko to spowodowało, że miasto na kolejne setki lat podupadło. Dopiero w XIX i XX w. rozwój przemysłu przywrócił znaczenie Kalmaru na mapie Szwecji.

Zamek zdobyty przez Polskę

Główną atrakcją miasta jest tutejszy zamek. Największą rozbudowę przeszedł on w okresie renesansu i to ten styl jest dziś najlepiej widoczny. Zamek znajduje się na wyspie i otoczony jest mocnymi fortyfikacjami. Często pisze się, że jest to najpiękniejszy zamek w Szwecji i przyznać muszę, że wiele w tym prawdy. Obecnie na zamku działa muzeum, które oprócz zachowanych wnętrz przybliża historię miasta. W okresie letnim na dziedzińcu organizowane są rekonstrukcje historyczne z poprzednich epok. W ramach biletu można też dołączyć do oprowadzania z przewodnikiem, ale to na stronie warto zapoznać się z godzinami. Co ciekawe na zamku organizowane są także wystawy czasowe, nie tylko związane z historią miejsca. My akurat trafiliśmy na multimedialną wystawę prac Moneta i jego impresjonistycznych przyjaciół.

Resztki Starego Miasta

Niegdyś wokół zamku toczyło się główne życie miasta. To tu znajdował się rynek, główne kościoły i instytucje, całość otoczona była murami miejskimi. W XVII w. postanowiono jednak zbudować Nowe Miasto na wyspie Kvarnholmen. Od tamtej pory stare miasto podupadło, większość budynków została rozebrana, a pozyskany kamień i cegły posłużyły do budowy nowych gmachów. Dziś po starym mieście nie widać już prawie śladów. Zachowały się resztki dawnego cmentarza, który otaczał kościół Storkyrkan i niewielki fragment dawnego rynku. Warto się przejść także uliczkami Vasagatan i Gamla Kunsgatan, gdzie znajdują się małe, kolorowe domki. To jak wyglądało niegdyś Stare Miasto można obejrzeć na jednej z makiet w muzeum zamkowym.

Perła Baroku

Nowe miasto posiada charakterystyczny szachownicowy układ ulic. W samym centrum znajduje się oczywiście rynek, na którym góruje tutejsza katedra. Mówi się, że to najpiękniejszy przykład baroku w całej Szwecji. Nad świątynią miała górować okazała kopuła, niestety nie starczyło funduszy na jej budowę. Warto zwrócić uwagę na plakaty i ulotki przy katedrze, gdyż wewnątrz organizowane są darmowe koncerty.
Na rynku uwagę zwraca także ratusz z inicjałami króla Karola XI oraz budynek hotelu z wywyższającą się w linii zabudowy wieżą. Chodząc ulicami Nowego Miasta warto wybrać się w stronę portu, gdzie zachował się najdłuższy fragment murów miejskich, którymi można dziś pospacerować. Brama miejska poprowadzi nas do dawnego gmachu portowego, w którym dziś mieści się galeria handlowa. W południowo-wschodniej części znajdują się dwa okazałe gmachy dawnych spichlerzy. W jednym z nich znajduje się muzeum miejskie prezentujące historię miasta jak i tutejszej społeczności.

Tripp, Trapp, Trull

Kolejną atrakcją miasta są trzy charakterystyczne kamieniczki, dawne warsztaty, o ciekawej nazwie Tripp, Trapp, Trull. Słowa te to szwedzka nazwa popularnej na całym świecie gry „W kółko i krzyżyk”. Nieopodal nich znajduje się niewielki plac Larmtorget z charakterystyczną fontanną, która przedstawia zwycięstwo Dawida nad Goliatem. To tu dzieje się większość życia towarzyskiego, to tu mieszkańcy i turyści spędzają czas w ogródkach restauracyjnych czy umilają czas podczas sztuk teatralnych, także plenerowych na rozstawianej tu scenie.
Wyjść z Nowego Miasta można także drugą zachowaną bramą obok której znajduje się charakterystyczna wieża ciśnień, która dziś pełni rolę mieszkalną, jakiś czas temu urządzono tu 11 oryginalnych mieszkań.

Kalmar to kolejne miasto obok którego nie można przejść/przejechać obojętnie. Jeżeli będziecie w tych okolicach to znajdźcie choć jedno popołudnie na tutejszy spacer. Zapraszam też do zapoznania się z wpisami o Sztokholmie i Karlskronie.

The post Kalmar – byle prawie udany Potop Polski first appeared on bylegdzie.pl.

Karlskrona – szczypta historii

Karlskrona, jak łatwo się domyśleć, swą nazwę zawdzięcza królowi Karolowi XI (Korona Karola). W XVII wieku, dzięki traktatom z Danią, przyłączył on Skanię do Szwecji i przez to postanowił przenieść dalej na południe siedzibę Królewskiej Marynarki Wojennej. Na przełomie XVII i XVIII wieku w małej wsi powstał duży, ufortyfikowany port morski, który po pierwsze działa i służy wojsku do dziś, a po drugie stał się wizytówką idealnych portów, co zostało opieczętowane wpisem na listę dziedzictwa kulturalnego UNESCO. Oczywiście taki port potrzebował sporego zaplecza i tak powstało niewielkie miasto położone na 33 wyspa

Niepasujący rynek

Centralnym miejscem Karlskrony jest rynek, bardzo rozległy (100x200m), wręcz niepasujący do całości miasta. Na środku placu znajduje się kolumna, na której dumnie stoi król Karol XI, założyciel miasta. Za jego plecami w klasycystycznej formie stoi ratusz i sąd miejski, natomiast naprzeciwko nad rynkiem góruje kościół Fryderyka z dwiema okazałymi wieżami. Na tym samym placu warto zwrócić uwagę także na południową pierzeję, gdzie stoi kościół Świętej Trójcy z wyjątkową jak na Szwecję kopułą. Niewielki budynek z wąską kamienną wieżą, przypominającą jakąś gotycką twierdzę, to dawna wieża ciśnień. Jest to też najwyższy punkt na wyspie, z którego łatwo było dostarczać pitną wodę. Zaraz obok znajduje się niewielki, skromny budynek z ozdobnym wzorem wokół pierwszego okna, który szybko zdradza dawną funkcję obiektu. Nie będę pisał, sami sprawdźcie i odgadnijcie.

Port Morski i największa drewniana świątynia

Idąc dalej na południe dojedziemy do parku Admiralicji, w którym góruje dzwonnica zbudowana na wzór latarni Aleksandryjskiej. Uwagę w parku na pewno zwraca też wąwóz z torami kolejowymi, po których niegdyś jeździły pociągi z dworca kolejowego do portu. W południowej części Karlskrony znajduje się szereg gmachów związanych z istnieniem Portu Morskiego. Ponieważ do dziś stacjonuje tam Marynarka Królewska, wstęp tam jest ograniczony, a dla chętnych organizowane są wycieczki z przewodnikiem. Obok portu zbudowano drewniany kościół, który miał służyć tylko do czasu budowy głównego kościoła na rynku. Mimo to szybko stał się ulubionym kościołem mieszkańców i zachował się do dziś. Kościół Admiralicji może pomieścić do 4000 wiernych, co czyni go największą drewnianą świątynią w Szwecji.

Biedny Rosenbon i mój bohater z dzieciństwa

Przy ulicy, która prowadzi do wspomnianego kościoła, znajdują się dwa pomniki. Pierwszy usytuowany przy schodach kościelnych przedstawia Rosenbona, legendarnego mieszkańca miasta, który zamarzł w jedną z sylwestrowych nocy. Oryginalna rzeźba znajduje się wewnątrz świątyni, ta dzisiejsza do duża skarbonka, wystarczy podnieść jego kapelusz i wrzucić trochę drobnych, aby powrócić niebawem do Karlskrony. Drugi pomnik przedstawia otwartą księgę, z której wybiega Nilsen Paluszek, bohater powieści Cudownej Podróży. Selma Lagerlöf, autorka książki, opisując przygody małego bohatera, umieściła w niej Karlskronę oraz ożywiła postać biednego Rosenbona oraz wspomniany już pomnik Karola XI. Jeżeli nie znacie tej książki to czas ją nadrobić, albo chociaż polecić znanym wam dzieciom. Powieść często jest wymienia wśród 100 najważniejszych książek XX wieku.

„Cenne” Muzeum Morskie

Następnie warto skierować kroki na wschód, gdzie na wyspie Stulholmen znajduje się Muzeum Morskie. Niegdyś była to darmowa atrakcja, ale od jakiegoś czasu trzeba trochę koron wyłożyć (150 w sezonie wakacyjnym). Osobiście nie żałuję wydanych pieniędzy, w końcu rzadko ma się okazję wejść do wielkiej łodzi podwodnej, czy zejść do tunelu, dzięki któremu można obserwować oryginalny 300 letni wrak na dnie Bałtyku. Oprócz tego muzeum przedstawia w ciekawy sposób historię Portu Morskiego, czy historię żeglugi. Muzeum posiada ciekawe zbiory modeli statków z XVII i XVIII w. oraz galionów, tych rzeźb na dziobie statków. W ramach biletu można też wejść na dwa statki oraz do zabytkowego hangaru gdzie jest kolekcja slupów i barkasów. Mimo, że daleko mi do czerpania radości z morskich przygód, to byłem wielce zadowolony z wizyty w muzeum.

Kolorowe domki, czy warto?

Wiele przewodników zachęca także, aby wybrać się do dzielnicy Björkholmen, dawnej wsi, która pamięta czasy zanim powstała portowa Karlskrona. Zachowały się tu małe charakterystyczne dla Szwecji domki rybackie. Okazuje się jednak, że są one wciśnięte w normalne domy mieszkalne. Mnie osobiście miejsce to nie zachwyciło, rzeczywiście można zrobić kilka klimatycznych zdjęć, ale całościowo polecam tylko na spacer dla osób, które mają więcej czasu w mieście. Dużo bardziej polecam spacer po wybrzeżu północno-zachodnim. Znajduje się tu mała kamienna wyspa Stakholmen, jedyna niezamieszkała wyspa w Karlskronie. Na wysepkę prowadzi drewniany mostek, a wśród skał umieszczono ławki, na których można odpocząć w trakcie zwiedzania.

Ciekawostki o kanapce

Niewątpliwie Karlskrona to jedno z ciekawszych miast w południowej Szwecji. Oprócz jej zabytków warto po prostu pospacerować po tutejszych uliczkach i deptakach nad wodą. A gdybyście chcieli coś zjeść to polecam kanapki z krewetkami, taki szwedzki przysmak. Kanapka zwana jest Räksmörgås (Räkmacka), samo słowo często używane jest do testowania i programowania systemów komputerowych, gdyż zawiera trzy charakterystyczne szwedzkie litery Å, Ä i Ö. I jest to na tyle wyjątkowa kanapka, że dnia 14 października obchodzi swoje święto.

Zachęcam też do zapoznania się z moim wpisem o Sztokholmie, stolicy Szwecji!

The post Karlskrona – byle królewski port nad Bałtykiem! first appeared on bylegdzie.pl.

Mierzeja Wiślana jest to długi na 96 km pas piaszczystych wydm (60 km w Polsce), wbrew pozorom nie zaczyna się ona w Kątach Rybackich a już w Sopocie. Kończy się niedaleko Primorska w Obwodzie Kaliningradzkim. Mierzeja przecięta jest w 5 miejscach przez Wisłę Martwą, Wisłę Śmiałą, Wielki Przekop Wisły, Kanał Nowy Świat oraz cieśninę Piławską. Szerokość mierzei waha się między 500 m, a 2,5 km. Dawne nazwy to Mierzeja Świeża, oraz Fryska, niegdyś tak samo nazywano Zalew Wiślany, czyli Zalew Świeży i Zalew Fryski. 

Park Krajobrazowy Mierzeja Wiślana

Park utworzony został w 1985 r. i mierzy 4400 ha. Chroni mierzeję wiślaną z charakterystycznymi wydmami porośniętymi borem sosnowym. Ochroną objęte są także piaszczyste wybrzeże morskie oraz zróżnicowane wybrzeże zalewu, kwaśna buczyna, torfowiska i brzezina bagienna. Znajdują się tu dwa rezerwaty. 

Zalew Wiślany

Zalew mierzy 838 km kw, z czego ⅖ w granicach Polski. Istniały plany osuszenia zalewu poprzez budowę polderów. Jest to płytki akwen o średniej głębokości 2,7 metra, przez co jest bardzo podatny na wahania wysokości lustra wody, dochodzący w ciągu doby do 1,5 metra, np podczas silnych wiatrów. Zalew łączy się z Bałtykiem poprzez cieśninę Piławską i kanał Nowy Świat. W tych miejscach słony Bałtyk wlewa się w czasie sztormów do zalewu, powodując zasolenie wód, które dochodzi do 5,5 promila.

Charakterystyczne dla zalewu są szerokie, nawet na kilkaset metrów przybrzeżne szuwary. Zalew jest jednym z najważniejszych obszarów rozrodczych śledzia w Bałtyku Południowym. Nazwa Zalew Wiślany ustanowiono prawnie w 1950 r. Wcześniej zwany głównie Zalewem Świeżym, przez chwilę Zalewem Fryskim, od niemieckiej nazwy świeży (Frisches).

Wyspa Estyjska

W trakcie budowy kanału Nowy Świat na środku zalewu usypano wyspę, w celu powstania ostoi ptaków. Wsypa ma około 200 ha, prawie 5 km obwodu. Nazwa wyłoniona w konkursie nawiązuje do pierwszej historycznej nazwy zalewu z IX wieku, która pochodzi od nazwy ludów Estetów, późniejszych Prusów, którzy zamieszkiwali te regiony. 

Krynica Morska 

• W Krynicy Morskiej mieszka niespełna 1400 osób, w związku z tym jest to najmniejsza pod względem liczby ludności gmina w Polsce i jedno z najmniejszych miast w Polsce. 
• szlak śladami Chmielewskiej, autorka znanych książek była stałą bywalczynią Krynicy i Piasków, została honorowym obywatelem miasta. W związku z tym na placu przy bibliotece znajduje się jej ławeczka. W mieście znajduje się 7 tablic przybliżających jej twórczość. 
• ławeczka zakochani w Krynicy Morskiej
• Cesarski Dwór – to dawny Dom Kuracyjny Kaiserhof zbudowany w 1905 r., był to pierwszy na świecie budynek zbudowany na szczycie wydmy, był także najwyższym obiektem na mierzei wiślanej. Po zburzeniu latarni morskiej, wieżyczka budynku pełniła rolę tymczasowej latarni. Historyczny drewniany gmach nie przetrwał próby czasu, dzisiejszy hotel to murowana rekonstrukcja dawnego uzdrowiska. 

• Park Zdrojowy – to bez wątpienia dawne serce uzdrowiska. Kulminacyjnym miejscem była wydma z hotelem Belvedere i tarasami spacerowymi. Wśród alejek można było obejrzeć rekonstrukcję antycznych rzeźb i wysłuchać koncertów przy muszli koncertowej. Dziś zostały tylko niezagospodarowane tarasy i fontanna. 
• użytek ekologiczny „Krynicki Starodrzew” – liczy sobie 1 ha lasu w centrum Krynicy. Jest to dawna część parku Zdrojowego, dlatego występuje tu tak duża różnorodność gatunków. 

• pomnik dzików – dziki od lat są symbolem Krynicy Morskiej, żyją w tutejszych lasach i nie boją się wkroczyć na deptak. Trzeba pamiętać jednak, że mimo braku strachu nadal są to dzikie zwierzęta. W ich obecności należy zachowywać się spokojnie i im nie przeszkadzać, a tym bardziej nie dokarmiać.
• pomnik pierwszych osadników – upamiętnia pierwszych przyjezdnych po wojnie, którzy odbudowali Krynice. To dzięki nim, a zwłaszcza polakom ze wschodnich kresów, miasto nazywa się Krynica Morska. Wcześniejsza niemiecka nazwa to Łysa Góra i takową wioska nosiła tuż po wojnie. Oficjalna nazwa Krynica występuje od 1950 r. 

• latarnia morska – obecna latarnia powstała w 1951 r., wcześniejsza z 1895 r. został zniszczona przez wycofujące się wojsko niemieckie 1945 r. Obiekt ten nie jest typową latarnią portową, służy głównie do zalepienia luki między Gdańskiem a Bałtijskiem. Mierzy ona 26,5 m wysokości, ale dzięki temu, że stoi na wydmie światło znajduje się na wysokości 53 m n.p.m. 
• cmentarz żołnierzy radzieckich – znajduje się zaraz obok latarni morskiej. Godnym uwagi jest fakt, że trzech pochowanych tu żołnierzy radzieckich zginęło pod gruzami latarni morskiej, która została zaminowana przez wycofujących się Niemców. Pochowano tu 240 żołnierzy, z czego tylko 39 zostało zidentyfikowanych. 

• W Krynicy Morskiej znajduje się ulica Teleexpressu, jedyna ulica z nazwą odnoszącą się do telewizyjnej audycji.
• Dąb Benek posadzony w 1959 r. z okazji 1000-lecia państwa polskiego, w 2004 r. ustanowiony pomnikiem przyrody. 
• Kolej Wąskotorowa – zbudowana styczeń-kwiecień 1945 r. przez Wehrmacht w celu udostępnienia Prus Wschodnich z zachodem, gdyż Armia Czerwona zajęła już południową część Zalewu Wiślanego. Linia działała kilkanaście dni, gdyż Armia Czerwona zdobyła Mierzeję na początku Maja 45’. Władze Polskie odbudowały linie, ale zakazano używania lokomotyw spalinowych w celu ochrony tutejszych lasów. Składy konne nie zawsze radziły sobie z tutejszymi wydmami. Sprowadzono lokomotywy elektryczne, które okazały się jednak być dość zawodne. Myślano o utworzeniu linii turystycznej, ale budowa drogi utwardzonej i nieopłacalność modernizacji spowodowała, że linię rozebrano w latach 60. XX w. Do dziś w lesie zachował się nasyp, a w trawach można znaleźć drewniane podkłady. 

Mierzeja Wiślana – część wschodnia

Wielbłądzi Garb (Grzbiet)

Wielbłądzi Garb to stała wydma licząca prawie 50 m wysokości, co czyni ją najwyższą stałą wydmą w Europie. Jest to jedyne naturalne miejsce na mierzei z której widać równocześnie zalew i morze, aby ułatwić tę obserwację zbudowano także wieżę widokową. Nazwa wywodzi się od dwóch pagórków, które idealnie widoczne są od strony morza. 

Góra pirata

Góra pirata to kolejna wydma stała, także z wieżą widokową, z której roztacza się widok na obie strony. Legenda głosi, że jeszcze za czasów, gdy mierzeja była tylko ciągiem wysp, to jedna z nich zamieszkana była przez piratów. Zbudowali tu wieżę obserwacyjną z której wypatrywali statki do ataku, a zdobyty łup ukrywali właśnie pod wieżą. 

Zatoczka Dzikiej Róży

Od strony zatoki znajduje się mała zatoczka z stromymi klifami porośniętymi dzikami różami. W tym cichym i spokojnym miejscu, ponoć można napotkać się na kraby wełnistoszczypce, które trafiły do Bałtyku 1912 r. na statku z Chin. Widywane są one także w zatoce Gdańskiej i Zatoce Pomorskiej u ujścia Odry. 

Bezleśna Wydma Szara

Unikatowym miejscem na Mierzei jest użytek ekologiczny o wdzięcznej nazwie Bezleśna Wydma Szara. Wzdłuż niej poprowadzono piaszczystą ścieżkę z której można obserwować rzadką roślinność, roztacza się stąd także widok na zalew. 

Piaski (Nowa Karczma)

Mała wieś na końcu Polski, znana już od Średniowiecza, kiedy to powstała tu Karczma Hannosa. Stąd niemiecka nazwa miejscowości Nowa Karczma. Nazwa Piaski jest nazwą potoczną, ale częściej używaną. Wywodzi się od ruchomych piasków, które zmuszały do przenosin wsi. Ostatnia taka przeprowadzka miała miejsce w 1825 r. Wieś została też mocno zniszczona podczas II wś.

Dziś administracyjnie jest to dzielnica Krynicy Morskiej. Pierwszy kościół powstał w XVII w. obecny pochodzi z lat 90. XX w. pw. Matki Boskiej Gwiazdy Morza. Jedyny pamiątkami po dawnej historii jest stary cmentarz menonicki oraz czerwona szopa.

Czerwona szopa

Na północ od Piasków zachował się Czerwony Domek, czyli dom ratownictwa morskiego z charakterystyczną wieżą obserwacyjną, która często mylnie nazywana jest latarnią morską. Dziś obiekt wykorzystywany jest przez Związek Harcerzy Rzeczypospolitej, którzy stawiają tu letnie obozy, w rezultacie w okresie letnim może być trudny do zwiedzenia. Takich czerwonych szop na terytorium dzisiejszej polski powstało 30. 

Stary i nowy Radar

Po środku lasu, dalej na wschód od Piasków, zachowała się podstawa radaru Wielki Wurzburg. Jego talerz miał średnicę 7,5 m i zasięg około 70 km. Służył do kierowania ogniem artylerii przeciwlotniczej.

Ciekawostka poboczna

W 1942 r. brytyjscy spadochroniarze odbili jeden z takich radarów na wybrzeżu Francji, dzięki czemu poznali niemiecką technologię, co ciekawe, Niemcy postanowili zbudować podwójne linie ochrony każdego radaru, dzięki czemu powstałe w ten sposób podwójne okręgi łatwiej było wypatrzeć na zdjęciach lotniczych. Tak więc przez pozorną ochronę Niemcy wystawili aliantom jak na dłoni radary, które łatwo zostały zaatakowane podczas D-Day w Normandii.

Granica Państwa

Przy wejściu na plażę nr 1 znajduje się płot, za którym znajduje się 400 metrowy pas ochronny. Z pewnością nie należy go przekraczać, bądź szlabanów znajdujących się w głębi lasu może skutkować nawet trafieniem do więzienia. Mierzeja Wiślana to nie tylko koniec Polski, ale także UE, woj. Pomorskiego jak i miasta Krynica Morska. Od lat miasto i instytucje turystyczne lobbują o utworzenie turystycznego przejścia granicznego. 

Mierzeja Wiślana – część zachodnia

Przebrno

Przebrno to dawna wieś, dziś części Krynicy Morskiej. Obok wsi znajdowała się granica między Wolnym Miastem Gdańskiej a wschodnimi Prusami, dlatego granicę wyznaczało 17 kamiennych słupków, do dziś zachowały się 4 z nich. Przy głównej drodze postawiono pomnik upamiętniający robotników przymusowych z obozu nazistowskiego Stutthof, którzy budowali tutejszy polder i wały przeciwpowodziowe.

Rezerwat Buki Mierzei Wiślanej

Rezerwat został utworzony 1962 r. i mierzy 7 ha. Znajduje się na obrzeżach osady Przebrno. Przede wszystkim ochronie podlegają tu ponad 200-letnie buki. 

Skowronki

Skowronki to mała wieś, do 2017 r. była częścią Kątów Rybackich. Obok wsi powstał przekop Mierzei Wiślanej.

Kanał Żeglugowy Nowy Świat

Przekop Mierzei Wiślanej wzbudza wiele dyskusji i kontrowersji.

• Największe plusy to przede wszystkim skrócenie szlaku wodnego do Elbląga o 100 km, pozbycie się problemów z rosyjskimi pozwoleniem na korzystanie z Cieśniny Piławskiej, potencjalny rozwój Elbląga, odciążenie ruchu samochodowego i towarowego w Trójmieście.
• Największe minusy to wpływ na ekosystem i siedliska ptaków poprzez zachwianie prądów wodnych i zasolenie zalewu, obawy przed zmniejszeniem ruchu turystycznego w Kątach i Krynicy, oraz co więcej na rentowność (inwestycja zwróci się ponoć za 450 lat, kosztowne utrzymanie głębokości i zimowe zatory lodowe). 

Kąty Rybackie

• Muzeum Zalewu Wiślanego – jest to oddział Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku, przede wszystkim prezentujące szkutnictwo, typowe łodzie rybackie dla zalewu oraz bojer Ludowy 8. 
• rezerwat Kormoranów (oficjalnie rez. Kąty Rybackie) jest to największe stanowisko lęgowe kormoranów, około 6500 par, oraz drugie co do wielkości czapli siwej.
• pomnik konieczności budowy przekopu – w 2006 r. senator Elżbieta Gelert postawiła pomnik, gdyż chciała wyrazić głos tutejszej społeczności o konieczności budowy przekopu. 
• Ławeczka Rybaka, upamiętnia wszystkich rybaków łowiących w Zalewie i na morzu, gdyż jest to główna działalność tutejszych mieszkańców. 

Zobacz mapę opisanych miejsc i zaplanuj swój pobyt! MAPA

Zapraszam do zapoznania się także z wpisem o miejscach w okolicach Dziwnowa oaz Łeby.

Jeżeli spodobał ci się ten tekst i jest ci pomocny w organizacji podróży, to może masz ochotę postawić mi kawę?

The post Mierzeja Wiślana – co zobaczyć? first appeared on bylegdzie.pl.

S – Sarajewskie róże

Nie da się być w tym mieście, nie ocierając się o jego niedawną historię, a dokładnie o okres oblężenia w latach 1992-1996. Miasto było wtedy wielokrotnie ostrzeliwane i bombardowane. Piętno wojny jest do dziś widoczne w tkance miasta. W wielu miejscach do dziś widać wgłębienia po pociskach. Tam gdzie ginęli ludzie postanowiono je zalać czerwoną żywicą. Osobliwe, czerwone plamy, zaczęto nazywać różami. 

A – Astronomiczny zegar księżycowy.

Na wieży zegarowej (Sahat-kula) w samym centrum miasta znajduje się zegar, który odmierza czas według kalendarza księżycowego. Jedyny taki w Europie. Kalendarz taki opiera się na fazach księżyca. Jedna faza to ok. 29,5 dnia, czyli cały rok trwa 354 dni. Krótko mówiąc, wskazówki takiego zegara krążą szybciej. Dziś kalendarz taki stosowany jest tylko w praktykach religijnych. To z jego różnic wynika to, że Ramadan co roku przypada w innym okresie. 

R – Ratusz

Wyróżniającym się budynkiem w tkance miejskiej Sarajewa jest budynek ratusza z 1894 r.. Nawiązuje on architekturą do mauretańskich budowli, w tym także do meczetu z Kairu. Od lat 40. XX w. mieściła się wewnątrz Biblioteka Narodowa, niestety pożar, który powstał po atakach w 1992 r., zniszczył większość zbiorów. 

Dziś budynek zachwyca swą architekturą, zwłaszcza wewnętrzny hol główny z szklaną mozaiką w suficie. 

A – Avaz Twist Tower

Avaz Twist Tower to współczesny wieżowiec, który wyróżnia się w krajobrazie miasta swą spiralną sylwetką. Jego wysokość wynosi 172 m., co czyni go najwyższym wieżowcem na Bałkanach. Na szczycie budynku znajduje się taras widokowy, z którego roztacza się widok na całe miasto i okoliczne góry. 

J – Jerozolima Europy

Sarajewo od lat zwane jest europejską Jerozolimą, a to ze względu na wielokulturowość miasta. Obok siebie sąsiadują świątynie różnych wyznań. Do najważniejszych należy meczet Gazi Husrev-bega, Synagoga przy ul. Kreševljakovića to jedna z największych synagog na świecie, Sobór Narodzenia Matki Bożej posiada rangę katedry prawosławnej, Kościół pw. Serca Jezusowego jest natomiast katedrą katolicką.  

E – Elektryczność

Sarajewo w XIX wieku było prężnie rozwijającym się miastem. Bardzo szybko wprowadzano tutaj nowinki techniczne, w tym rozwiązania jakie wprowadziła na salony Europy elektryczność. To tutaj na ulicę wyjechały pierwsze w Europie tramwaje elektryczne, a meczet Gazi Husrev-bega został pierwszą oświetloną świątynią muzułmańską na świecie.

W – Wieczny ogień

U zbiegu ulic Ferhadija i Maršala Tita powstał znicz, w którym ogień nigdy nie zagasa. Wyjątkiem był okres oblężenia miasta w latach 1992-1995, kiedy to władze miasta uznały, że gaz potrzebny do podtrzymania ognia bardziej przyda się mieszkańcom w ich trudnej sytuacji. Ogień upamiętnia wszystkie ofiary II wojny światowej.  

O – Olimpiada

Mimo, że minęło już 38 lat, to Sarajewo ciągle żyje wspomnieniami. W 1984 r. w mieście organizowana była zimowa Olimpiada. Dotychczas jest to jedyne bałkańskie miasto (nie licząc Grecji), które zorganizowało te najważniejsze sportowe zawody. Do dziś w sklepach z pamiątkami można kupić maskotki i inne pamiątki związane z tym wydarzeniem. Nie wiele miejsc zachowało się od tamtej pory, niewątpliwą atrakcją jest pozostałość po torze bobslejowo-saneczkowym.

ABC… Sarajewo

Zapraszam także do filmowej wersji alfabetu ABC… Sarajewo

The post Sarajewo – ABC… first appeared on bylegdzie.pl.

W ramach wakacyjnej przygody, czyli sprawdzenia czy VeloDunajec jest rzeczywiście najpiękniejszym szlakiem rowerowym w Polsce, udało nam się przejechać także niewielki odcinek szlaku Wiślana Trasa Rowerowa. W dwa dni pokonaliśmy około 80 km od ujścia Dunajca do Wisły do centrum Krakowa. O naszych spostrzeżeniach zapraszam do poniższego wpisu oraz do obejrzenia relacji wideo z tej wyprawy (link na dole strony).

#bylefakty

Wiślana trasa rowerowa do projekt ogólnopolski. Cała trasa ma liczyć 1200 km i biec po obu stronach Wisły. Obecnie szlak oznaczony jest w tereni w całości w woj. Śląskim i Kujawsko-Pomorskim, większość już w Małopolsce. Prace rozpoczęły się ostatnio w woj. Pomorskim. Czekać tylko aż Mazowsze rozpoznie pracę nad WTR i może kiedyś opowiem wam o całej Wiślanej Trasie Rowerowej.

Wiślana Trasa Rowerowa. Nowopole-Grobla

Wiślaną Trasę Rowerową zaczynamy już we wsi Wietrzychowice, gdzie znajduje się skrzyżowanie z VeloDunajec oraz prom przez rzekę Dunajec. Stamtąd jedziemy około 8 km i zjeżdżamy z wałów, aby udać się na cypel, który opływają wody Dunajca i Wisły. Sporo błota, krzaków, pokrzyw i komarów, ale widać było, że szykowane jest utwardzenie dojazdu, więc obecnie powinno być lepiej. Po zrobieniu kilku pamiątkowych zdjęć i wyczyszczenia rowerów z błota, wjeżdżamy na wały przeciwpowodziowe, po których będzie nam dan jechać dwa dni.

Bałem się, że szlak na wałach okaże się bardzo nudny widokowo, na szczęście na lewym brzegu Wisły znajduje się wysoczyzna, która urozmaica krajobraz. Z wałów też roztacza się fajny widok na pola i wsie. To też trochę inna perspektywa niż dotychczas. Deszcz sprzyja podglądaniu zwierzyny. Chętniej wychodzą z ukrycia. Dużo zajęcy, saren, lisów, myszołowów, bocianów i czapli. Są też ślimaki i koty, oj tak kotów jest mnóstwo. Upodobały sobie wały, gdyż jak na dłoni widać przebiegające przez asfaltowy szlak gryzonie.

Mało jest w tej okolicy okazji do zwiedzania, więc cieszy nas każde miasteczko. W Uściu Solnym znajdował się niegdyś port przeładunkowy, rzeką Rabą spławiano tu boheńską sól, która trafiała na wiślańskie statki, skąd trafiała do Krakowa, czy Bałtykiem na zachód Europy. O randze tego miejsca świadczy dziś opustoszały, ale sporych rozmiarów rynek.

Na koniec dnia zajeżdżamy do knajpy Apacz na wyjątkowe burgery. Właścicielem baru jest pasjonat motocykli i dzikiego zachodu. Mnóstwo pamiątek i zdjęć tworzą klimat miejsca. Na prawdę warto zajechać. Knajpa Apacz we wsi Grobla.
Region ten nie jest rozwinięty turystycznie, więc ciężko tu o nocleg. Ten zorganizowaliśmy sobie na dziko na łąkach, daliśmy szansę jednej agroturystyce, ale nikt nie odbierał telefonu przez cały dzień.

Wiślana Trasa Rowerowa. Grobla-Kraków.

Szczęśliwie wstaliśmy cali i zdrowi po nocy, podczas której po drugiej stronie Wisły odbywało się polowanie. Kasia przestudiowała prawo łowieckie i statystyki przypadkowych postrzałów. Ja wymyślałem tysiące teorii, mówiących dlaczego jesteśmy bezpieczni. Tak minęła nam jedyna noc na szlaku Wiślana Trasa Rowerowa. W każdym razie szybko się spakowaliśmy i na śniadanie zajechaliśmy do najbliższego MORu. Trasa prawie do samego Krakowa wiodła wałami. Znów przyszło nam omijać ślimaki i o dziwo sporo zdechłych kretów i nornic. Czyżby działała jakaś metoda na walkę z tymi gryzoniami, które potrafią z wałów zrobić ser szwajcarski. Gdy przez drogę przebiegł nam jelonek, mieliśmy nadzieję też na jelenie, łosie i żubry. Jak to mówią nadzieja umiera ostatnia. Za to z naprzeciwka zaczęło przybywać kolarzy, przez co ciężko było już jechać obok siebie. Wiedzieliśmy, że Kraków już blisko.

Po drodze mija się Niepołomice, o dziwo minęliśmy je, a można tu zobaczyć ciekawy rynek i zamek królewski zwany małym Wawelem. Po drodze zajechaliśmy za to do Brzegów, gdzie odbywały się Światowe Dni Młodzieży w 2016 r. Brama miłosierdzia nas rozczarowała, myślałem, że zobaczę coś na wzór bramy ryby w Lednicy. Przed Krakowem należy zjechać z wałów, tu budowa WTR jeszcze trwa.

Plus jazdy przez wsie jest taki, że minęliśmy tabliczkę Kraków, z którą można się sfotografować. Przez Wisłę przejeżdżamy po moście Wandy, od niego na lewym brzegu ponownie pojawia się droga dla rowerów. Ulubione miejsce do rekreacji dla mieszkańców dawnej stolicy Polski. Jedziemy tu już prawie gęsiego, rowerzyści, rolkarze i piesi. Po tygodniu odosobnienia czujemy się nieswojo. Do centrum dojeżdżamy równo z burzą, przeczekujemy ją na jednej z restauracyjnych barek. W końcu gdzie najlepiej zakończyć rowerową przygodę wzdłuż Dunajca i Wisły jak nie na rzece. Noc spędzamy u rodziny i następnego dnia udajemy się już tylko na dworzec, skąd pociągiem wracamy prosto do domu.

Opisy szlaku VeloDunajec znajdziecie w poniższych wpisach:

• Odcinek Zakopane – J. Rożnowskie
• Odcinek J. Rożnowskie – ujście Dunajca do Wisły
• aktualny stan budowy małopolskich szlaków znajdziecie na stronie www

The post Wiślana Trasa Rowerowa – byle wzdłuż Wisły. Trasa: ujście Dunajca do Wisły – Kraków. first appeared on bylegdzie.pl.

Zanim o drugiej części wycieczki rowerowej po szlaku VeloDunajec, to zachęcam najpierw zapoznać się z jej pierwszą częścią z Zakopanego nad Jezioro Rożnowskie. Trasę znad Jeziora Rożnowskiego do ujścia Dunajca do Wisły zrobiliśmy w niecałe trzy dni. Odcinek ten jest zupełnie inny i różni się pod wieloma aspektami, ale jakimi dowiesz się już z poniższego tekstu.
Zapraszam także do obejrzenia relacji filmowej z wyprawy (link na końcu wpisu).

Dzień 5. Jezioro Rożnowskie – Dąbrówka Szczepańska

Tym razem wschód słońca nie okazał się być spektakularny, więc pospałem sobie dłużej. Dzięki temu wypoczęci mogliśmy udać się w drogę, która od samego początku była kolejnym sporym podjazdem. Na przełęczy pożegnaliśmy się z jeziorem Rożnowskim i zdecydowaliśmy się pojechać w dół w dolinę Dunajca w stronę jeziora Czchowskiego. Sam VeloDunajec biegnie dalej na północ przez wsie i kolejne wzniesienia. Nasza trasa trzy razy przecina rzekę, w tym interesującą wiszącą kładką pieszą i promem. Po drodze mija się także ciekawą wieś Tropie. Znajduje się tu przepięknie położony kościół z XI w., co czyni go jednym z najstarszych w Małopolsce. Z miejscem tym związana jest historia świętego Andrzeja Świerada, który prowadził tu tryb pustelniczy. Warto też zjechać w stronę kościoła, dla roztaczających się stąd widoków, w tym na zamek Tropsztyn.

Na końcu wsi znajduje się wspomniany prom, którym przedostajemy się na drugą stronę rzeki. Warto zajechać tu o innej godzinie niż 12:04, gdyż prom ma przerwę od 12 do 13. Przynajmniej znaleźliśmy czas na poczytanie książek. Największym minusem wyboru tej trasy jest jazda około 2 km drogą krajową nr 75, ale dla bezpieczeństwa można wybrać chodnik. Za to między tirami roztacza się widok na jezioro Czchowskie. Od tamy na tymże jeziorze pojawiają się oznaczenia rowerowego szlaku europejskiego nr 11, który prowadzi nas lokalnymi drogami dalej na północ. We wsi Janowice, ponownie wita nas droga dla rowerów, a w międzyczasie pojawia się też nasz VeloDunajec. Od tej pory szlak biegnąć będzie już głównie po wałach przeciwpowodziowych.

Po drodze zachęcam do zjechania do Zakliczyna, gdzie znajduje się drugi co do wielkości rynek w Małopolsce i dawna drewniana zabudowa. Dalej we wsi Janowice możemy obejrzeć ciekawy pałac z XIX wieku, który należy do ZAiKSu, więc może się trafić spotkać ciekawego muzyka, tak jak nam. Z pałacu wyszła nasza łodzianka Dominika Barabas, oznajmić że czas zamknąć bramę. Miejsce noclegowe w Dąbrówce podpowiedział nam wujek google. Znajduje się tu małe poletko tuż nad Dunajcem, które właściciel udostępnia pod namioty. Stoi tu jeden kibelek, ale innych udogodnień brak. Takie spanie na dziko, ale na legalu.

Dzień także obfitował w podziwianie zamków: Tropszyn, Czchów i Melsztyn, niestety tylko z oddali. Zamki znajdują się na lewym brzegu rzeki, a VeloDunajec biegnie po prawej stronie. Po rozbiciu namiotu udaliśmy się na niedaleko położną plażę, która wygląda na nią tylko na zdjęciach satelitarnych. Obecnie mocno porośnięta jest krzakami, więc trudno o dostęp do wody. Po jednym rozdziale książki uciekliśmy z powrotem do namiotu, chmara komarów nic sobie nie robiła z naszego offa.

Dzień 6. Dąbrówka – Otfinów (Pilcza Żelichowska)

Spodobały mi się wschody słońca na tym wyjeździe i tym razem wstałem wcześniej, aby zrobić sobie wędrówkę na wieżę widokową oddaloną o około 2 km. Wiedziałem, że będzie pod górkę, ale chyba nie aż tak! Dodatkowo za mało czasu zaplanowałem na dojście i musiałem podbiegać, aby zdążyć. Nie zdążyłem. Po wejściu na wieżę, słońce było już kilka stopni nad horyzontem, dodatkowo zaraz miało się schować za porządną chmurę deszczową. Zrobiłem na szybko kilka zdjęć i poległem na deskach platformy. Po dojściu do siebie wróciłem do namiotu. Z wieży widać doskonale jak nasze przemierzanie gór i pogórzy się kończy. Przed Tarnowem Dunajec wpływa na równiny, dokładniej na Nizinę Nadwiślańską.

Kiedy po pobudce mieliśmy już zwijać namiot, wtem przyszedł deszcz. Na szlak wyruszyliśmy po jedenastej. Niebo non stop zachmurzone. Raz przyszedł większy deszcz i próbowaliśmy się schować pod młodą wierzbą. Niestety mocno nas zmoczyło. Szlak wiedzie teraz już głównie wałami przeciwpowodziowymi, z których doskonale możemy podziwiać życie na wsi. Wzdłuż drogi kwitną polne kwiaty, a spod kół co chwila uciekają koty, które upodobały sobie przebiegające przez szlak gryzonie. Z zabytków podziwiamy tylko porzucone cmentarze z okresu pierwszej i drugiej wojny światowej.

Dużo trudniej teraz o sklep, restaurację i nocleg. Na obiad odbijamy do Żabna, a na nocleg przeprawiamy się kolejnym promem przez Dunajec w okolicy wsi Otfinów. Tuż przed kolejną ulewą docieramy do naszej agroturystyki we wsi Pilcza Żelichowska. No prawie docieramy. Okazuje się, że rezerwacje mamy u brata obok, który prowadzi agroturystykę o tej samej nazwie.

Dzień 7. Otfinów-Ujście Dunajca do Wisły. Pożegnanie z VeloDunajec.

Kolejny dzień wyglądał podobnie. Niebo całe w chmurach, tylko że zamiast dwóch intensywnych opadów, z nieba przez cały dzień kropi. Tylko czasami mocniej, przez co robimy dłuższe postoje. Po powrocie na lewy brzeg Dunajca przed nami ostatnie kilometry po VeloDunajec. We wsi Wietrzychowice szlak dociera do Wiślanej Trasy Rowerowej i się kończy. Szkoda, że nie ma tu jakiejś tablicy informacyjnej, rodzaju bramy, czy drogowskazu przy którym można by zrobić pamiątkowe zdjęcie.

Jeżeli zależy Wam jednak na dotarciu do ujścia Dunajca do Wisły to należy jechać jeszcze z 8 km Wiślaną Trasą Rowerową. Można wybrac dwa warianty albo na zachód albo na wschód. My wybieramy wariant zachodni. Na sam cypel prowadzi dziś utwardzona droga, jak my byliśmy to jeszcze w budowie. Cypel jest mocno zarośnięty, dodatkowo jest rajem dla komarów. Kasia się poddaje i wraca do szlaku. Ja twardo brnę do przodu i na szybko robię kilka pamiątkowych zdjęć z obiema rzekami.

Nasza rowerowa przygoda się jednak tutaj nie kończy. Przez dwa dni będziemy jeszcze podróżować Wiślaną Trasą Rowerową do Krakowa. Na relację z tych dni zapraszam do kolejnego wpisu.

Poniżej relacja filmowa z tejże wyprawy.

Aktualne postępy z budowy szlaku możesz znaleźć na stronie www.

The post VeloDunajec – byle wzdłuż Dunajca. Odcinek J. Rożnowskie – Ujście do Wisły. first appeared on bylegdzie.pl.